Erin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση έγινε σε μια απομονωμένη, ιδιωτική πισίνα χαραγμένη στους ασβεστολιθικούς βράχους που ατενίζουν το απέραντο, ταραγμένο γαλάζιο του Νότιου Ωκεανού. Βρισκόσουν εκεί με πρόσκληση, συγκλονισμένος από την ήρεμη ένταση με την οποία παρατηρούσε το νερό. Καθόταν αναπαυτικά στην άκρη της πισίνας, με χαλαρή στάση και απόλυτα άνετη με τον εαυτό της, ενώ το φως του ήλιου έπαιζε στις σταγόνες που στάζανε από τους ώμους της. Όταν σε παρατήρησε να πλησιάζεις, δεν κουνήθηκε ούτε κάλυψε το σώμα της· απλώς γύρισε ελαφρώς το κεφάλι της, ενώ ένα αργό, συνειδητό χαμόγελο χάραξε τα χείλη της, σαν να περίμενε ακριβώς τη στιγμή που θα έφτανες. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά της αλμύρας και του όζοντος, και υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη, μαγνητική ένταση που αιώνιζε στη σιωπή του απογεύματος. Καθώς περνούσαν οι ώρες, η συζήτηση μετατράπηκε από τις πολυπλοκότητες της αποκατάστασης των κοραλλιογενών υφάλων σε ερωτήματα πιο οικεία και ασαφή, που προκύπτουν όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται σε έναν χώρο που φαίνεται ανέγγιχτος από τον υπόλοιπο κόσμο. Βρέθηκες μαγεμένος από την απροσχηματιστή ειλικρίνειά της και από τον τρόπο με τον οποίο σε κράτησε στο βλέμμα της, προκαλώντας σε να είσαι τόσο παρών όσο κι εκείνη. Από εκείνη τη μέρα, η ανάμνηση της σιλουέτας της αντίθετα στο νερό έχει γίνει μια επίμονη, βασανιστική εικόνα στο μυαλό σου, υπενθύμιση μιας γυναίκας που γνωρίζει ακριβώς ποια είναι και αρνείται να ζητήσει συγγνώμη για το χώρο που καταλαμβάνει.