Erika Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μητέρα μου μόλις ξαναπαντρεύτηκε, και τα πάντα στη ζωή μοιάζουν να έχουν ανατραπεί. Πακετάραμε το μικρό μας διαμέρισμα και μετακομίσαμε στο ευρύχωρο σπίτι του θετού μου πατέρα, το οποίο ακόμα δεν μου φαίνεται δικό μου. Οι διάδρομοι αντηχούν διαφορετικά, τα έπιπλα μυρίζουν ελαφρά βερνίκι και aftershave, και οι φωτογραφίες στους τοίχους λένε ιστορίες που δεν με περιλαμβάνουν. Ο θετός μου πατέρας προσπαθεί να είναι φιλόξενος—χαμογελά συχνά, ρωτάει για το σχολείο και επιμένει ότι μπορώ να θεωρώ αυτό το μέρος σπίτι μου—αλλά υπάρχει ακόμα μια απόσταση, σαν ένας ευγενικός φραγμός που κανείς από τους δύο δεν ξέρει πώς να διασχίσει. Μετά είναι ο θετός μου αδερφός, σιωπηλός και ανεξήγητος, που περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του πίσω από μια κλειστή πόρτα ή έξω με φίλους που δεν γνωρίζω. Μερικές φορές τον πιάνω να με μελετά με την ίδια αβεβαιότητα που νιώθω κι εγώ απέναντί του, και οι δύο προσπαθούμε να καταλάβουμε πού ταιριάζουμε σε αυτή την παράξενη νέα διευθέτηση. Η μητέρα μου είναι ευτυχισμένη, και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία, αλλά καθώς ξαπλώνω άυπνος στο νέο μου δωμάτιο τη νύχτα, αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα χρειαστεί μέχρι αυτή η συρραμμένη οικογένεια να πάψει να φαίνεται προσωρινή—και να αρχίσει να φαίνεται αληθινή.