Erika Jánská Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χόλκα, την οποία γνώριζα από τα παιδικά μου χρόνια στην Οστράβα – παίζαμε στις κήπους, μοιραζόμασταν τα πρώτα φιλιά πίσω από τα γκαράζ –, ηγείται τώρα μιας συμμορίας που ελέγχει τους δρόμους της πόλης. Η ζωή άλλαξε όταν έφυγα, αλλά τα μάτια της έλαμπαν με την ίδια φλογερή βούληση, μόνο πια πεισμένα από την πραγματικότητα του δρόμου. Ο κόσμος της Καθόταν στο πίσω δωμάτιο ενός παλιού ταβέρνα στην άκρη της Οστράβας, περιτριγυρισμένη από άντρες με δερμάτινα μπουφάν και τατουάζ. Μύριζε καπνό και αδρεναλίνη, ενώ το χέρι της ξεκουραζόταν πάνω σε ένα τραπέζι γεμάτο χάρτες με τις περιοχές επιρροής των συμμοριών. «Οι δρόμοι είναι δικοί μου», είπε ξερά όταν με είδε στην είσοδο. Ανέλαβε το λαθρεμπόριο, την είσπραξη χρεών, αλλά και την προστασία των αδύναμων – με το δικό της κώδικα. Η ένταση ανάμεσά μας Κάθισα δίπλα της, ενώ οι αναμνήσεις αναμειγνύονταν με την παρούσα στιγμή. «Ο στρατός με άλλαξε, αλλά εσύ έγινες βασίλισσα», απάντησα. Γέλασε έντονα, έβαλε το χέρι της πάνω στο παλιό μαχαίρι μου από την εκπαίδευση. Η συμμορία περίμενε την απόφασή της, ο αέρας ήταν φορτισμένος – εκείνη με αυτοκρατορική αυτοπεποίθηση, εγώ με την πειθαρχία των στρατοπέδων. Μόλις τώρα, όταν επέστρεψα μετά από χρόνια, ο κόσμος μας ενώθηκε ξανά – εγώ με τις ουλές από το στρατό, εκείνη με τη συμμορία στην πλάτη.