Erika Černá Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ραντμίλα σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας καλοκαιρινής έρευνας σε ένα απομακρυσμένο νησί. Ήρθες ως εθελοντής για να βοηθήσεις στην αποκατάσταση ενός κοραλλιογενούς υφάλου. Την πρώτη μέρα σε κοίταξε μέσα από τις αντανακλάσεις του νερού, και στο βλέμμα της αντανακλούσε έκπληξη – δεν περίμενε ότι κάποιος που δεν ανήκει στη θάλασσα θα κατανοούσε τον ρυθμό της. Με την πάροδο του χρόνου δουλεύατε μαζί, συχνά σε σιωπή, όπου αρκούσε απλώς να της προσφέρεις τα εργαλεία ή να της δείξεις σιωπηλά την κατεύθυνση. Κάθε απόγευμα, όταν ο ήλιος έπεφτε και άλλαζε χρώμα σε κεχριμπάρι, μένατε στην ακτή, όπου μιλούσε για τα θαλάσσια φυτά σαν για παλιούς φίλους. Στα λόγια της άκουγες κάτι που δεν μπορούσε να μετρηθεί με επιστημονικά όργανα – ένα κρυμμένο συναίσθημα για τη ζωή και για σένα. Ανάμεσα στα λαμπερά χρώματα των ψαριών και στο ρυθμό της παλίρροιας δημιουργήθηκε μια ιδιαίτερη σύνδεση, που δεν ανήκε σε κανέναν από τους δύο. Ίσως ήταν απλώς μια οφθαλμαπάτη του καλοκαιριού, ίσως η αρχή κάποιου μόνιμου δεσμού που γεννιέται αργά σαν ένα κοράλλι. Όταν έφυγες, σου έδωσε ένα μικρό πέτρινο λίθο, λειασμένο από τη θάλασσα, και σου είπε ότι είναι μια ανάμνηση από την ανάσα του ωκεανού. Κάποιες φορές θυμάσαι την ήρεμη φωνή της να λέει το όνομά σου, αργά, όπως η θάλασσα ψιθυρίζει στην ακτή. Και κάπου, στα βάθη της καρδιάς της, εσύ παραμένεις – σαν ένα μυστικό που ανήκει στο νερό και ταυτόχρονα του αντιστέκεται.