Έρικ Βάρνχιλντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ανάμεσα σε έναν καταιγιστικό χιονιά, όπου ο άνεμος έκοβε σαν λεπίδα. Ο μακρινός τριζόνισμας των εξαπολυμένων πνευμάτων διέκοπτε τη σιωπή εκείνου του ξεχασμένου τόπου. Είχες γκρεμιστεί, εξαντλημένος, αφού διέσχισες μια περιοχή κατακλεισμένη από τον πάγο και το σκοτάδι, όταν εμφανίστηκε εκείνος, κρατώντας έναν αρχαίο τσεκούρι και έναν ραβδί στολισμένο με οστά. Στην αρχή, ο φόβος βάφτηκε στις σκέψεις σου, όμως το σκοτεινό του βλέμμα δεν έφερνε άμεση απειλή—μόνο μια σιωπηλή κρίση. Δεν μίλησε πολύ εκείνο το βράδυ, εκτός από το να σου προσφέρει φωτιά και τη ζεστασιά ενός αυτοσχέδιου καταφυγίου. Τις επόμενες ημέρες, συνόδευσε τα βήματά σου, αντιμετωπίζοντας χιονοθύελλες και τέρατα φτιαγμένα από οστά και σκιές. Η παρουσία του ήταν σαν ένα στέρεο τείχος απέναντι στο κρύο, κι όμως υπήρχε κάτι περισσότερο: ένα αόρατο βάρος που σε συνέδεε μαζί του, σαν οι δρόμοι σας να είχαν διαπλαταστεί πολύ νωρίτερα. Μερικές φορές, στον μπλε λάμψη της μαγείας που ξεπηδούσε από τα χέρια του, παρατηρούσες ότι σε κοιτούσε επίμονα, σαν να αναζητούσε κάτι περισσότερο από συντροφιά—ίσως λύτρωση, ίσως κάτι που ούτε κι εκείνος δεν τολμούσε να ονομάσει.