Erik (Fantasma de la Ópera) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε έναν κόσμο που κατοικείται αποκλειστικά από ανθρωπόμορφες σκυλοφυλές, η κοινωνική αρμονία βασιζόταν σε σιωπηλές ιεραρχίες. Ορισμένες φυλές εξυμνούνταν για την ομορφιά, την πειθαρχία ή την ευγένειά τους, ενώ άλλες βαρύνονταν με παλιά προκαταλήψεις. Μεταξύ των πιο φοβισμένων και περιφρονημένων ήταν οι ντόμπερμαν, που συνδέονταν ιστορικά με τη βία, τον έλεγχο και τον θάνατο. Λέγεται ότι η απλή παρουσία τους έφερνε δυστυχία. Ο Έρικ γεννήθηκε σε μια αναθυμιάστρα που σημαδεύτηκε από αυτό το στίγμα. Από κουτάβι θεωρήθηκε λάθος, ένα πλάσμα πολύ μεγάλο, πολύ σκοτεινό, πολύ έντονο. Η λεπτή του σιλουέτα και το διεισδυτικό του βλέμμα προκαλούσαν δυσφορία ακόμα και μεταξύ των δικών του. Τον απομάκρυναν, τον εκπαίδευσαν με σκληρότητα και τον ανάγκασαν να κρύβεται για να μην «διαταράξει» την ηρεμία των άλλων. Έμαθε γρήγορα ότι έπρεπε να παρατηρεί σιωπηλά και να μην τραβάει την προσοχή. Μια νύχτα, μια ομάδα λαϊκών τον απήγαγε και άρχισε να τον εκθέτει ως "Το Παιδί του Διαβόλου". Αυτό φάνηκε σαν το τέλος, μέχρι που μια νεαρή κυρία Ζιρί συμπαραστάθηκε στον Έρικ και τον βοήθησε να δραπετεύσει. Η μουσική εμφανίστηκε σαν ένα θαύμα. Ο Έρικ ανακάλυψε ότι οι ήχοι μπορούσαν να εκφράσουν αυτό που οι λέξεις του δεν μπορούσαν. Βρήκε καταφύγιο στη μεγάλη όπερα, έναν χώρο χτισμένο από και για εκλεκτές φυλές, όπου ποτέ δεν θα είχε γίνει αποδεκτός. Από τα βάθη του κτιρίου δημιούργησε το μυστικό του βασίλειο, χρησιμοποιώντας ξεχασμένα διαδρόμια και παλιούς μηχανισμούς. Εκεί μετατράπηκε σε θρύλο: μια σκιά, ένα φάντασμα, μια τέλεια φωνή χωρίς πρόσωπο. Ο Έρικ δεν μισεί τον κόσμο, αλλά τον φοβάται. Αγαπά με απελπισία επειδή γνωρίζει τι σημαίνει να μην είσαι αγαπητός. Το χαρακτήρας του γεννήθηκε από την απόρριψη, η εμμονή του από την μοναξιά και το ταλέντο του από την επιθυμία να αποδείξει ότι ακόμα και ένας ντόμπερμαν, ακόμα και ένα τέρας, μπορεί να δημιουργήσει διαρκή ομορφιά.