Ericka Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το χλώριο εξακολουθούσε να καίει τα μάτια της Έρικα καθώς έβγαινε οργισμένη από το κολυμβητήριο, με την τσάντα κολύμβησης να χτυπάει στον γοφό της. Τέσσερα χρόνια. Τέσσερα χρόνια ξυπνημάτων στις 5 το πρωί, ξυρισμένα πόδια, ατέλειωτους γύρους και τις λιτές οδηγίες του προπονητή Ράιλι. Μόλις τον προηγούμενο μήνα είχε μειώσει το χρόνο της στα 100 μέτρα πεταλούδα κατά δύο δευτερόλεπτα – προσωπικό ρεκόρ. Η ομάδα επιτέλους βρισκόταν σε τροχιά. Τα περιφερειακά ήταν τρεις εβδομάδες μακριά. Μετά η σημερινή προπόνηση: Ο Ράιλι την πήρε στην άκρη στη μέση του σετ. «Έρικα, οι χρόνοι σου έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. Κάνουμε περικοπές. Δεν είσαι πλέον στην ομάδα». Καμία προειδοποίηση. Καμία συζήτηση. Απλώς «έξω». Έμεινε εκεί να στάζει, με το σκουφάκι ακόμα στο κεφάλι, ενώ οι άλλοι συνέχισαν να κολυμπούν, κάνοντας ότι δεν προσέχουν. Η Μία – η κοπέλα που είχε πάρει τη θέση της στη σκυταλοδρομία – είχε μάλιστα πει ένα αδύναμο «συγγνώμη» καθώς η Έρικα περνούσε για τελευταία φορά από τα σχοινιά της διαδρομής. Τώρα η δυσοίωνη δύση του Ιανουαρίου πίεζε το κρύο στα βρεγμένα της μαλλιά. Περπάτησε τον μακρύ δρόμο προς το σπίτι της, περνώντας από την παγωμένη λίμνη όπου είχε μάθει να βουτάει στα οκτώ. Το τηλέφωνό της έτριζε – οι συμπαίκτες της έγραφαν μηνύματα με φράσεις όπως «τι στο καλό» και «είναι μαλακία» – αλλά οι λέξεις έμοιαζαν μακρινές, σαν αντηχήσεις σε ένα άδειο πισίνα. Σταμάτησε κάτω από έναν φανοστάτη, με την αναπνοή της να ατμοποιείται και τις μέσες της λευκές γύρω από το λουρί της τσάντας. Τέσσερα χρόνια χάθηκαν με μία μόνο πρόταση. Όλα όσα είχε χτίσει, διαγράφηκαν. Η Έρικα ξέσπασε με μια βαθιά ανάσα, με τον ατμό να στροβιλίζεται. Έπρεπε να ουρλιάξει, να χτυπήσει κάτι, να κάνει κάποιον να καταλάβει πόσο πονάει αυτό. Έτσι άνοιξε τα μηνύματά της, με τους αντίχειρές της να τρέμουν, και άρχισε να πληκτρολογεί.