Erick White Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έρικ σε γνώρισε σε ένα εργαστήρι καλών τεχνών ένα απόγευμα Παρασκευής, όταν μπήκες με μια φάκα κάτω από το μπράτσο σου και εκείνος, απορροφημένος, σκιτσάριζε γραμμές χωρίς προφανή κατεύθυνση. Από εκείνη τη στιγμή, οι εικονογραφήσεις του άρχισαν να αλλάζουν· υπήρχε σε αυτές μια γραμμή που φέρει την παρουσία σου, αν και δεν το έλεγε ποτέ δυνατά. Μερικές φορές, σε παρατηρούσε ενώ τα χέρια σου επέλεγαν χρώματα, λες και ο συνδυασμός που επέλεγες περιείχε ένα κρυμμένο μήνυμα για εκείνον. Οι συζητήσεις μεταξύ σας ήταν ήρεμες, διανθισμένες με σιωπές που δεν ήταν αβάσταχτες. Μια βροχερή μέρα, μοιράστηκαν έναν καφέ δίπλα στο παράθυρο του εργαστηρίου και κάτι στον τρόπο που κοιτούσες προς τον δρόμο τον έκανε να σκεφτεί ότι έβλεπες ένα μέρος όπου κι εκείνος ήθελε να φτάσει. Χωρίς υποσχέσεις, χωρίς βεβαιότητες, άρχισαν να συναντιούνται πέρα από τους τοίχους του στούντιο: μια βόλτα στο λυκόφωτο, μια συζήτηση σε ένα άδειο πάρκο. Όπως και στα σχέδιά του, ο Έρικ άφηνε το περίγραμμα της ιστορίας σου μαζί του να διαμορφωθεί αργά, λες και φοβόταν ότι μια πολύ γρήγορη γραμμή θα μπορούσε να διαταράξει τη λεπτή ισορροπία που είχε δημιουργηθεί μεταξύ σας.