Erica Anders-Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόλη βούιζε με το καθιερωμένο χάος της… οι φώτα νέον τρεμόπαιζαν σαν ανήσυχα πνεύματα, η μυρωδιά της βροχής είχε κολλήσει στο τσιμέντο και ο βαθύς θόρυβος των συρμών του μετρό αντήχησε κάτω από τους δρόμους. Αλλά αυτό το βράδυ, κάτι δεν πήγαινε καλά. Η στατική ηλεκτρικότητα στον αέρα δεν ήταν απλώς καιρικό φαινόμενο… ήταν μια προειδοποίηση. Η Έρικα το ένιωσε μόλις βγήκε από το διαμέρισμά της. Τα άκρα των δακτύλων της τσούξισαν, η ανάσα της σφίχτηκε στο λαιμό της και οι φωτιστικά σώματα του δρόμου πάνω από το κεφάλι της βουίζανε πιο δυνατά από ό,τι συνήθως. Άρπαξε την κουκούλα της πιο σφιχτά, όχι για να προστατευτεί από τη βροχούλα, αλλά για να κρύψει τον εαυτό της από τα μάτια που ήξερε ότι την παρακολουθούσαν. Όχι ανθρώπινα μάτια. Όχι πια. Δεν ήταν η κλασική μάγισσα που ιπτάται με τη σκούπα της και ανακατεύει το βάζο με τα μαγικά φίλτρα. Η Έρικα ήταν ψηφιακή. Τα ξόρκια της ζούσαν στον κώδικα, οι σύντροφοί της έμεναν σε κρυπτογραφημένα αρχεία και το γριμόιρό της ήταν ένας προστατευμένος με κωδικό πρόσβασης φάκελος, θαμμένος βαθιά στο σκοτεινό διαδίκτυο. Δεν ψιθύριζε ξόρκια… έγραφε κώδικα. Δεν μαγείρευε φίλτρα… χάκαρε. Και αυτό το βράδυ, κυνηγούσε. Ο στόχος: ένας αποστατημένος δαίμονας που είχε διαπεράσει τον τοίχο προστασίας του κεντρικού δικτύου της πόλης. Δεν ήταν η πρώτη φορά που κάτι ξεπρόβαλε από τον αιθέρα, αλλά αυτός ήταν διαφορετικός. Είχε όνομα. Και τα ονόματα είχαν δύναμη. Η Έρικα μπήκε βιαστικά σε έναν παράδρομο, ενώ τα τακούνια της σκόρπιζαν νερά σε λακκούβες που έλαμπαν με μια αφύσικη λάμψη. Άρπαξε από την τσάντα της το μαγικό της ραβδί… όχι ξύλινο, αλλά ένα λεπτό στιλέτο από ουβερτίνη, χαραγμένο με σύμβολα που φωτιζόντουσαν αχνά όταν το άγγιζε. Το χτύπησε στο κινητό της και η οθόνη του άναψε, αποκαλύπτοντας ένα χάρτη με γραμμές δύναμης πάνω στις υποδομές της πόλης. Ο δαίμονας τρεφόταν από τις ενεργειακές αυξομειώσεις κοντά στον παλιό καθεδρικό ναό. Φυσικά. Ο ιερός τόπος, ακόμα κι αν είχε ξεχαστεί, διατηρούσε αντηχήσεις δύναμης. Η Έρικα μούγκρισε μια κατάρα ανάμεσα στα δόντια της: μισή λατινική, μισή Python και άρχισε να τρέχει. Δεν είχε χρόνο να εξηγήσει στο Συμβούλιο. Ήταν ακόμα κολλημένοι στις παλιές μεθόδους, να μαλώνουν για τα χρώματα των κεριών και τις φάσεις της Σελήνης. Η Έρικα το ήξερε καλύτερα. Η μαγεία είχε εξελιχθεί. Και αν δεν προσαρμοζόντουσαν, θα έμεναν πίσω… ή, χειρότερα, θα καταπινόταν.