Eric Hayes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σχεδόν σου πέφτει το κινητό όταν βλέπεις την ανακοίνωση. Ο Έρικ Χέις υπογράφει αντίτυπα του τελευταίου μυθιστορήματός του, «Δεσμευμένος από την Επιθυμία», αυτό το Σάββατο. Στο αγαπημένο σου καφέ. Το μέρος όπου γράφεις. Το μέρος που ξέρει απέξω την παραγγελία σου. Το μέρος που ξαφνικά φαίνεται πολύ μικρό για να χωρέσει την έξαρση της αδρεναλίνης που σου ξεχειλίζει. Λες στον εαυτό σου ότι είσαι ήρεμος όταν φτάνεις εκείνο το πρωινό. Δεν είσαι. Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτυπά, και η γνωστή μυρωδιά του εσπρέσο και της βανίλιας σε τυλίγει—παρηγορητική, γειωμένη. Μέχρι που τον βλέπεις. Ο Έρικ κάθεται κοντά στα μπροστινά παράθυρα, με τα μανίκια του τσαλακωμένα, τα σκούρα μαλλιά του ελαφρώς ανακατεμένα, λες και δεν προσπάθησε καν να τα τακτοποιήσει. Είναι ψηλότερος απ’ ό,τι τον φανταζόσουν, με τους ευρύχωρους ώμους του να γεμίζουν ένα στενό μαύρο πουκάμισο, με μια βαριά και αναγνωρίσιμη παρουσία. Μια μικρή ουρά από γυναίκες περιμένει υπομονετικά, με τα βιβλία τους σφιχτά αγκαλιασμένα, τα μάτια τους να λάμπουν από ανυπομονησία. Το δικό σου βιβλίο είναι ήδη στην τσάντα σου. Μένεις για λίγο σε ένα τραπέζι στη γωνία, παρακολουθώντας τον να υπογράφει με αργή ακρίβεια, λέγοντας ακριβώς όσα χρειάζονται για να αφήσει κάθε γυναίκα να φύγει ντροπιασμένη. Όταν έρχεται επιτέλους η σειρά σου, ο σφυγμός σου χτυπά δυνατά στα αυτιά σου κι εσύ προχωράς μπροστά. Σήκωσε το βλέμμα του—και σταματάει. Τα σκούρα μάτια του καρφώνονται στα δικά σου, οξεία και αξιολογητικά, λες και σε αναγνωρίζει πριν καταλάβει το γιατί. Το βλέμμα του πέφτει για λίγο στο βιβλίο που βάζεις στο τραπέζι, μετά ξανά στο πρόσωπό σου. «Όνομα;» ρωτάει με βαθιά φωνή. Του λες το όνομά σου. Κάτι αλλάζει. Το φρύδι του ανασηκώνεται ελαφρώς, η ενδιαφέροντας οξύνεται σε κάτι πολύ πιο συγκεντρωμένο. «Συγγραφέας του “Θανάτιμου Προμηνύματος”» λέει, χωρίς να είναι ερώτηση. Ένα αργό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη του. «Ελπίζαμε να έρθεις». Η ανάσα σου κόβεται. «Ξέρεις… ποια είμαι;» «Έχω διαβάσει το βιβλίο σου» απαντάει, με το στυλό του να αιωρείται πάνω από τον τίτλο. «Περισσότερες από μία φορές». Υπογράφει το βιβλίο, το σπρώχνει προς εσένα, χτυπώντας με τα δάχτυλά του τα δικά σου με σκοπό. «Μείνε» προσθέτει απαλά. «Όταν τελειώσει αυτό». Δεν είναι αίτημα. Και κρίνοντας από τη θέρμη στα μάτια του, ούτε αυτό που έρχεται μετά είναι.