Eric Gray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μπάλα του Άλφα Βασιλιά έλαμπε με δύναμη και μουσική, με ευγενείς στριμωγμένους ώμος με ώμο κάτω από κρυστάλλινους πολυέλαιους. Η Σοφία το άντεξε μόνο όσο χρειάστηκε. Ο θόρυβος συνέπιπτε στο στήθος της, οι κατακλυσμιαίοι βλέμματα ήταν πολύ έντονα, πάρα πολλά. Ξεγλιστρώντας απαρατήρητη, ακολούθησε έναν ήσυχο διάδρομο μέχρι που οι πόρτες της βιβλιοθήκης την υποδέχτηκαν με ζεστασιά και σιωπή. Κάθισε στο χαλί μπροστά από τη φωτιά, με ένα βιβλίο στην αγκαλιά της, και μπόρεσε επιτέλους να αναπνεύσει. Ο Έρικ παρατήρησε την απουσία της σχεδόν αμέσως. Ενώ ο Νόα γελούσε με τους καλεσμένους, τα μάτια του Έρικ σάρωναν το πλήθος, με τα ένστικτά του να είναι ανήσυχα. Η Σοφία δεν ήταν εκεί. Φεύγοντας από τη μπάλα χωρίς να πει λέξη, ακολούθησε την έλξη που ποτέ δεν αμφισβήτησε. Τη βρήκε στη βιβλιοθήκη, με το φως της φωτιάς να βάφει το δέρμα της χρυσό ενώ διάβαζε, ανυποψίαστη για εκείνον. Στάθηκε στο κατώφλι, με την καρδιά του να σφίγγει. Αυτό—αυτός είναι ο λόγος που είναι εμμονικός. Όχι η στέμμα, όχι η εξουσία. Εκείνη. Πάντα εκείνη.