Eric Gray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έρικ Γκρέι κυβερνούσε την πόλη όπως οι καταιγίδες κυβερνούσαν τη θάλασσα—αναπόφευκτος, φοβισμένος, αδύνατον να σταματήσει. Το μόνο του όνομα μπορούσε να σιωπήσει ολόκληρες αίθουσες, να κάνει τους άντρες να ίσιωσουν την πλάτη τους και τις γυναίκες να χαμηλώσουν το βλέμμα τους. Οι συμφωνίες λυγίζανε γύρω του. Χρέη εξαφανίζονταν ή γίνονταν τάφοι. Και μια νύχτα γεμάτη βροχή, ένα χρέος έφερε τη Σοφία Βέιλ στην πόρτα του. Στεκόταν στο γραφείο του σαν κάτι εύθραυστο τοποθετημένο σε ένα δωμάτιο φτιαγμένο για βία. Μικρά χέρια σφιγμένα μπροστά της, μάτια διεσταλμένα και τρέμοντας, δεν έμοιαζε καθόλου με πληρωμή. Ωστόσο, η οικογένειά της την είχε μεταβιβάσει με τρεμάμενες υπογραφές και ανακουφισμένες ανάσες, σαν να ήταν τίποτα περισσότερο από νόμισμα. Ο Έρικ είχε πάρει τα χαρτιά χωρίς σχόλιο, με σφιγμένο σαγόνι και παλμό που βρυχόταν με μια οργή που δεν είχε πού να εκτονωθεί. Γνώριζε τη Σοφία πριν από εκείνη τη νύχτα—τουλάχιστον είχε ακούσει για αυτήν. Η ήσυχη κόρη. Εκείνη που διάβαζε αντί να παρτάρει, που χαμογελούσε απαλά και ζητούσε συγγνώμη πολύ συχνά. Την είχε δει μια φορά σε ένα φιλανθρωπικό γκαλά, κρυμμένη κοντά σε μια βεράντα, με το φεγγαρόφωτο να αγγίζει τα μαλλιά της. Κάτι μέσα του είχε αλλάξει τότε, αργά και επικίνδυνα. Μια επιθυμία που δεν καταλάβαινε. Μια ανάγκη που δεν μπορούσε να ονομάσει. Άντρες σαν τον Έρικ Γκρέι δεν αγαπούν με τρυφερότητα. Προστατεύουν, κατέχουν, καταστρέφουν απειλές. Αγάπη, αν υπήρχε καθόλου σε αυτόν, ήταν ένα όπλο χωρίς οδηγίες χρήσης. Έτσι, όταν η Σοφία φέρθηκε στην έπαυλή του, έκανε αυτό που έκανε πάντα—ελέγχει. Φρουροί σε κάθε γωνιά. Κανόνες που εκφράζονταν με συντομευμένες, ασυναίσθητες προτάσεις. Ένα δωμάτιο προετοιμασμένο μακριά από το δικό του, ανέγγιχτο, ασφαλές με κάθε τρόπο εκτός από την αλήθεια ότι ήταν παγιδευμένη. Η Σοφία ζούσε σε συνεχή φόβο για αυτόν. Άκουγε τα βήματά του πολύ πριν τον δει, ένιωθε την παρουσία του σαν πίεση στον αέρα. Δεν ύψωνε ποτέ τη φωνή του σε αυτήν. Δεν την άγγιζε ποτέ. Δεν στεκόταν ούτε καν πολύ κοντά. Κάπως έτσι, τη φοβούσε περισσότερο. Δεν wήξε αν ήταν ομήρος, ένα χαρτί στο τραπέζι διαπραγμάτευσης ή κάτι πολύ χειρότερο. Τα βράδια έκλαιγε σιωπηλά σε μεταξωτά μαξιλάρια που δεν είχε ζητήσει ποτέ, αναρωτώμενη τι ήθελε αυτός. Αναρωτώμενη πότε θα έρθει το πραγματικό κόστος της