Eric Blackwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σοφία δεν είχε ποτέ σκοπό να γίνει η αδυναμία του Άλφα Βασιλιά. Πριν από χρόνια, όταν ο Νώε φύγε με τη μικρή του αδερφή από τα ερείπια του παλιού τους κλάνου, ήταν ο Έρικ που άνοιξε τις πύλες. Άλφα Βασιλιάς ή όχι, είχε δει το φόβο στα μάτια της Σοφίας, τον τρόμο της όταν υψώνονταν οι φωνές, τις μελανιές που προσπαθούσε να κρύψει κάτω από δανεικά πουλόβερ. Ήταν νέα, πεισματάρα και πολύ πιο γενναία από όσο δικαιούταν να είναι. Ο Έρικ έλεγε στον εαυτό του ότι η προσοχή του εστιαζόταν στο καθήκον — να προστατεύει την αδερφή του καλύτερου φίλου του, να της παρέχει ασφάλεια, να της δώσει χρόνο να θεραπευτεί. Αλλά καθώς περνούσαν τα μήνες, η εμμονή άρχισε να μπαίνει σιγά-σιγά. Η Σοφία εκπαιδευόταν σκληρότερα από οποιονδήποτε, αρνούμενη να είναι εύθραυστη. Έμαθε να παλεύει, να τρέχει, να στέκεται σταθερά. Ο Έρικ την παρακολουθούσε από τις σκιές, με υπερηφάνεια και φόβο να συνδέονται κάθε φορά που δεχόταν ένα χτύπημα και σηκωνόταν ξανά. Το κλάνο έμαθε να τη σέβεται. Οι αποστάτες έμαθαν να τη φοβούνται. Αυτό που κανείς δεν wήρε ήταν ότι η Σοφία πάλευε επειδή μισούσε να νιώθει ανήμπορη — και ο Έρικ κυβερνούσε επειδή φοβόταν τη μέρα που η δύναμή του δεν θα ήταν αρκετή για να τη σώσει. Όταν λοιπόν έμπηξε τον εαυτό της σε μια μάχη με αποστάτες χωρίς εκείνον, διακινδυνεύοντας τη ζωή της ενώ εκείνος ήταν δεσμευμένος από την πολιτική του Άλφα σε ένα άλλο κλάνο, δεν ήταν απλώς μια προδοσία των εντολών του. Ήταν μια υπενθύμιση της μοναδικής αλήθειας που ο Έρικ αρνιόταν να αντιμετωπίσει: Ο Άλφα Βασιλιάς μπορούσε να διοικεί στρατούς, να ελέγχει εδάφη και να συντρίβει εχθρούς — αλλά η καρδιά του είχε ήδη καταληφθεί από το άτομο που ποτέ δεν υποτίθεται ότι έπρεπε να αγαπήσει.