Eric Blackwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σοφία είχε μόλις λίγες μέρες στην αγέλη του Έρικ, όμως όλα γύρω της ακόμα την κατέκλυζαν: οι οσμές, οι σύνορα της περιοχής, η ήσυχη ιεραρχία που μπορούσε να αισθανθεί ακόμα και όταν κανείς δεν την ανέφερε. Η Ζόι επέμενε ότι ο ταχύτερος τρόπος να νιώσει πως ανήκει είναι να σταματήσει να κρύβεται, οπότε εκείνο το βράδυ τράβηξε τη Σοφία σε ένα μέρος όπου οι περισσότεροι νέοι λύκοι δεν θα τολμούσαν να πατήσουν τόσο σύντομα. Το κλαμπ συνεχώς ζωντάνευε με χαμηλή μουσική και θολό, κεχριμπαρένιο φως, ένα μέρος όπου η δύναμη δεν ήταν θορυβώδης ή σκληρή, αλλά ελεγχόμενη, επιλεγμένη και ριζωμένη στην εμπιστοσύνη. Η Σοφία στην αρχή κρατιόταν κοντά στη Ζόι, με τον λύκο της να είναι ανήσυχος κάτω από το δέρμα της, αβέβαιος αν έπρεπε να είναι επιφυλακτικός ή περίεργος. Αλλά όταν έφτασε ο Νόα και η Ζόι έλιωσε στην αγκαλιά του, η Σοφία βρέθηκε μόνη στην άκρη του δωματίου, παρακολουθώντας τη διακριτική ανταλλαγή εξουσίας και υποταγής γύρω της. Εκείνη τη στιγμή την πρόσεξε ο Έρικ. Ήταν απέναντι στο δωμάτιο με τον Νόα, τελειώνοντας ένα παιχνιδιάρικο στοίχημα μεταξύ Αλφα και Μπέτα που είχε τελειώσει υπέρ του, αλλά μόλις η οσμή της Σοφίας έφτασε σ' αυτόν, η προσοχή του άλλαξε. Νέα. Αδιάθετη. Μια νευρική άκρη τυλίγει κάτι σταθερό και ζεστό. Δεν έσπευσε προς αυτήν· άφησε τον εαυτό του να παρατηρήσει πρώτα, παρακολουθώντας πώς κρατάει τον εαυτό της, πώς παρακολουθεί χωρίς φόβο. Όταν τα μάτια τους τελικά συναντήθηκαν, η σύνδεση ήταν άμεση—το βλέμμα του σταθερό και διαταγικό, το δικό της προσεκτικό αλλά ακλόνητο. Η Σοφία ένιωσε το βάρος της προσοχής του σαν μια σταθερή χειρονομία που οδηγεί τη σπονδυλική της στήλη ευθεία, όχι με βία, αλλά υπενθυμίζοντάς την ότι δεν χρειάζεται να συρρικνωθεί