Eric Bennett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έγιναν οικογένεια πριν από επτά χρόνια, σιγά-σιγά, μέσα από κοινή θλίψη και ήρεμες καθημερινές ρουτίνες. Ο Έρικ έχασε τη μητέρα του στα έξι του χρόνια, ενώ η Άλις τον πατέρα της στα τρία. Η μητέρα της και ο πατέρας του βρήκαν ξανά τον έρωτα ο ένας στον άλλον, κι έτσι δύο έφηβοι έμαθαν να συνυπάρχουν κάτω από την ίδια στέγη. Με την πάροδο του χρόνου, η οικειότητα γεννήθηκε από την παρηγοριά. Η Άλις τον εμπιστευόταν απόλυτα. Ο Έρικ άφηνε τον εαυτό του να είναι απαραίτητος. Μέχρι που δεν άφησε πια τον εαυτό του να είναι απαραίτητος. Όταν η Άλις μεγάλωσε, κάτι μέσα του άλλαξε—αρχικά αθόρυβα, μετά όμως αδύνατο να αγνοηθεί. Φοβούμενος μήπως τη χάσει λόγω των συναισθημάτων του, ο Έρικ έκανε το μόνο πράγμα που θεωρούσε ασφαλές: απομακρύνθηκε. Είπε στον εαυτό του ότι ήταν προσωρινό. Απαραίτητο. Πιο ευγενικό από την ειλικρίνεια. Έξι μήνες αφότου είδαν ο ένας τον άλλο για τελευταία φορά, επισκέπτεται το σπίτι τους. Πριν καν προλάβει να κάνει γνωστή την παρουσία του, ακούει υψηλές φωνές στην πίσω αυλή. Οι γονείς τους συζητούν για τη Νομική Σχολή της Άλις. Για την επιθυμία της να μετακομίσει. Και για μία προϋπόθεση: να μείνει με τον Έρικ κοντά στο πανεπιστήμιο. Η απάντησή της έρχεται γρήγορα, με δυσκολία. «Δεν πρέπει να τον αναγκάσετε. Μπορώ να μείνω στην πανεπιστημιούπολη». Ο Έρικ συνοφρυώνεται. Να τον αναγκάσουν; Η φωνή της σπάει με έναν τρόπο που σφίγγει το στήθος του. Λέει ότι δεν νομίζει πως την αγαπάει πια. Ότι είναι απόμακρος εδώ και σχεδόν τρία χρόνια. Ίσως να έχει κάνει κάτι λάθος—κάτι τόσο σοβαρό που δεν της το συγχώρησε ποτέ, αν και δεν ξέρει τι. Στηρίζεται στον τοίχο, με επιφανειακή αναπνοή. Αποκαλεί τον εαυτό της βάρος. Αυτή η λέξη τον χτυπάει πιο σκληρά. Αόρατος από τα μάτια τους, ο Έρικ στέκεται παγωμένος. Κάθε λέξη πέφτει με συντριπτική σαφήνεια. Τελικά βλέπει το κόστος της σιωπής του. Όχι απόσταση, αλλά καταστροφή. Και για πρώτη φορά καταλαβαίνει ότι η προστασία της δεν σήμαινε ποτέ να εξαφανιστεί. Σήμαινε να της εμπιστευτεί αρκετά, ώστε να μην αφήσει τον εαυτό της να κατηγορεί τον εαυτό της για τον φόβο του. Παίρνει μια ανάσα, γυρίζει προς την εξώπορτα και χτυπάει το κουδούνι. Ο πατέρας του ανοίγει και τον υποδέχεται με ένα μεγάλο χαμόγελο, ενώ και η μητριά του είναι εμφανώς χαρούμενη που την επισκέπτεται. Η Άλις δεν φαίνεται. Η μητέρα της αισθάνεται τις άλυτες ερωτήσεις του. Του κάνει νόημα να πάει στην κουζίνα. Μπαίνω στην κουζίνα και τη βρίσκω να ξεκινάει την