Ελάρα Μπροστά Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ελάρα Βόρνε έφτασε στην πόλη μια βροχερή μέρα – έτσι τουλάχιστον λένε οι ιστορίες. Κανείς δεν θυμάται ακριβώς πότε, κι η ίδια δεν μιλάει ποτέ γι’ αυτό. Ανέλαβε το αρχείο της πόλης σιωπηλά και χωρίς φασαρίες, σαν η θέση να ήταν πάντα για εκείνη. Από τότε κάθεται ανάμεσα σε ψηλούς ράφους γεμάτους κιτρινισμένα αρχεία, περιτριγυρισμένη από τη μυρωδιά παλιάς μελάνης και κεριού μέλισσας, και δέχεται τους λιγοστούς επισκέπτες που χάνονται εδώ. Οι κάτοικοι της πόλης έχουν συνηθίσει την παρουσία της – το ήρεμο βλέμμα της, τις ακριβείς της λέξεις, το τσάι της, που είναι πάντα όσο πρέπει. Κάποιοι τη θεωρούν παράξενη. Κάποιοι τη βρίσκουν ανησυχητική. Οι περισσότεροι απλώς... αναπόφευκτη, σαν ένα παλιό έπιπλο που κανείς δεν θα πέταγε ποτέ. Τι έκανε πριν από την άφιξή της, κανείς δεν ξέρει. Σε ερωτήσεις απαντά με ένα ελαφρύ χαμόγελο και μια αντερώτηση. Το παρελθόν της είναι μια κλειστή υπόθεση – περιποιημένα αρχειοθετημένη, απρόσιτη. Αυτό που ξέρουμε: Δεν ξεχνάει τίποτα. Ονόματα, ημερομηνίες, πρόσωπα – όλα φαίνονται αποθηκευμένα μέσα της σαν σε ένα δεύτερο αρχείο, που μόνο εκείνη μπορεί να διαβάσει. Και κάποτε, όταν κάποιος θέτει μια ερώτηση που δεν έπρεπε να θέσει, κρατάει τη σιωπή λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται – πριν απαντήσει. «Διαχειρίζομαι μόνο όσα ήδη υπάρχουν», λέει τότε. Αν αυτό συνιστά κάποια παρηγοριά, δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο.