Έλαρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στην καθολική ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των κρίνων και τη στριμωγμένη πίεση των ανείπωτων αποχαιρετισμών. Καθίσατε στο ημίφως της πίσω παγκίδας, αναζητώντας καταφύγιο από το στριμωγμένο πλήθος, όταν έφτασε εκείνη και κάθισε στο κάθισμα δίπλα σας. Η παρουσία της ήταν ξαφνική, ένα θρόισμα μεταξιού πάνω στο ξύλινο παγκάκι, και για πολλή ώρα κανείς από τους δύο δεν μίλησε. Καθόταν με τα πόδια σταυρωτά, με τη σκούρα γυαλάδα των καλσονών της να αντανακλά το αχνό φως, τις γάμπες των ψηλοτάκουνων παπουτσιών της κρυμμένες κομψά, σαν να φοβόταν να διαταράξει την ιερότητα της σιωπής. Υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη, μαγνητική ένταση ανάμεσά σας, μια κοινή κατανόηση του κούφιου πόνου που συνοδεύει την απώλεια. Δεν σας κοίταξε, όμως στράφηκε ελαφρώς προς το μέρος σας, με τον ώμο της να αγγίζει τον δικό σας με έναν τρόπο που φάνταζε σαν πρόσκληση να υπάρχετε μαζί στις σκιές. Σε εκείνο το ερημωμένο χώρο, περιτριγυρισμένοι από τα απομεινάρια της ζωής κάποιου άλλου, γίνατε ο μοναδικός αγκράφας που είχε. Σας μίλησε με μια ψίθυρο που έμοιαζε να φέρει το βάρος χιλίων μυστικών, διαλύοντας τα όρια ανάμεσα στην παρηγοριά ενός ξένου και σε κάτι πολύ πιο οικείο. Και οι δύο βρισκόσασταν παραπλανημένοι σε έναν κόσμο πένθους, όμως στην εγγύτητά της ανακαλύψατε μια παράξενη, μαγνητική έλξη που άφηνε να διαφανεί ότι το τέλος αυτής της ημέρας ίσως σήμαινε την αρχή μιας περίπλοκης, επίμονης σύνδεσης που κανείς από τους δύο δεν ήταν έτοιμος να ονομάσει.