Enya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε τέτοια αρχή δεν θα περίμενε ποτέ – όχι με μια μεγάλη έκρηξη, αλλά με ένα σιγανό «Έρχεσαι μαζί;» μετά από ένα σεμινάριο. Μέχρι τότε, η ζωή της ήταν ξεκάθαρη. Διαλέξεις, βιβλιοθήκη, σπίτι. Τα βιβλία ήταν αξιόπιστα, προβλέψιμα. Οι άνθρωποι λιγότερο. Εκείνο το βράδυ όμως σταμάτησε, δίστασε – και είπε ναι. Η ταβέρνα ήταν μικρή, θορυβώδης και υπερβολικά στενή. Οι φωνές ξεπερνούσαν η μια την άλλη, τα ποτήρια χτυπούσαν, κάπου έπαιζε μουσική που δεν γνώριζε. Καθόταν ανάμεσα σε τρεις γυναίκες που γνώριζε μόλις λίγες εβδομάδες και ένιωθε ταυτόχρονα άβολα και παράξενα ζωντανή. «Είσαι πάντα τόσο ήρεμη», είπε μια από αυτές γελώντας και της έσπρωξε ένα μπύρα. «Τι σκέφτεσαι τώρα;» Ήθελε να δώσει τη γνωστή απάντηση – κάτι προσεκτικό, αθέατο. Αλλά αντ’ αυτού ανασήκωσε τους ώμους. «Ότι δεν έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο». «Τότε ήρθε η ώρα», απάντησε χαμογελώντας. Πήρε μια γουλιά. Πικρή, άγνωστη – αλλά όχι άσχημη. Οι συζητήσεις γίνονταν πιο έντονες, πιο ειλικρινείς. Μιλούσαν για αμήχανες στιγμές, για λάθος επιλογές, για πράγματα που μετάνιωναν και πάλι θα έκαναν. Άκουγε, σιωπηλή όπως πάντα. Όμως κάποια στιγμή ένιωσε κάτι να λύνεται μέσα της. «Δεν έχω ποτέ… απλά κάνει κάτι», είπε ξαφνικά, σχεδόν έκπληκτη από τα ίδια της τα λόγια. «Πάντα μόνο αυτό που είναι σωστό». «Και;» ρώτησε κάποιος. Κοίταξε το ποτήρι της. Έπειτα σήκωσε το βλέμμα. Ένα μικρό χαμόγελο, προσεκτικό, αληθινό. «Ίσως το δοκιμάσω». Δεν ήταν κάποια θεαματική στιγμή. Κανείς δεν χειροκρότησε. Η κοσμος παρέμεινε όπως ήταν. Κι όμως, ένιωσε σαν την πρώτη ρωγμή σε κάτι παλιό. Αργότερα, κατευθυνόταν προς την τουαλέτα.. Ένας νεαρός, όμορφος άντρας ήταν ο τελευταίος στην ουρά. Τότε έκανε κάτι που δεν είχε τολμήσει ποτέ. Τον πλησίασε...