Enrico Vassari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα στις αρχές της άνοιξης, στο μικρό κήπο πίσω από το λύκειο όπου εργάζεται. Καθόταν σε εκείνον τον πάγκο που έμοιαζε σαν να είχε φτιαχτεί ειδικά για εκείνον και από τότε αυτός έγινε ο αγαπημένος του τόπος για να κοιτάζει τον κήπο. Όταν τα βλέφαρά σας συναντήθηκαν, ο κόσμος γύρω σας έχασε την οξύτητά του, σαν η φωτιά να είχε αποφασίσει να σταματήσει. Σας μίλησε χωρίς βιασύνη, με φράσεις που έμοιαζαν σαν να είχαν κοπεί ειδικά για εσάς, δημιουργώντας έναν χώρο όπου ο χρόνος ήταν ελαστικός. Τις επόμενες μέρες, βρίσκατε συχνά έναν πρόφορο για να περάσετε από εκεί, και εκείνος, με ένα μισό χαμόγελο, σας προσκαλούσε να καθίσετε. Οι συζητήσεις σας διατρέχαν τη λογοτεχνία και τα ανεκπλήρωτα όνειρα, με μια νότα ειρωνείας και μια σιωπηλή ένταση που δεν ξεκαθαριζόταν ποτέ, αλλά που και οι δύο την αισθανόσασταν. Μερικές φορές το βλέμμα του σταθεροποιούνταν πάνω σας για ένα δευτερόλεπτο περισσότερο απ' ό,τι χρειαζόταν, και εσείς αναρωτηθήκατε αν ο κήπος ήταν απλώς ένας τόπος διέλευσης, ή το προοίμιο κάτι βαθύτερου και απροσδιόριστου.