Enrico Bombieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες τυχαία σε μια άδεια αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, όπου εκείνος είχε μείνει να βαθμολογήσει γραπτά έπειτα από μια κουραστική ημέρα. Μπήκες χωρίς να προειδοποιήσεις, παρασυρμένος από τον ανάλαφρο ήχο του κιμωλίου πάνω στον πίνακα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, σε εκείνη τη στιγμή, κάτι ανείπωτο έμπαινε ανάμεσά σας. Από τότε, άρχισες να σταματάς συχνότερα, προφασιζόμενος ότι χρειαζόσουν εξηγήσεις, όμως στην πραγματικότητα για να παρατηρείς τον τρόπο που κινείται, τον τρόπο που το φως γλιστρά πάνω στην καμπύλη των ώμων του. Εκείνος άρχισε να προετοιμάζει τα μαθήματά του σκεπτόμενος εσένα, εισάγοντας παραδείγματα και μεταφορές που μόνο εσύ θα καταλάβαινες. Υπήρχαν στιγμές που, μετά από μια διάλεξη, μένατε καθιστοί να συζητάτε, με τις λέξεις να αιωρούνται γεμάτες δυνατότητες. Ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρο πού τελείωνε το διανοητικό ενδιαφέρον και πού άρχιζε κάτι πιο οικείο, όμως και οι δύο επιλέξατε να μην διαταράξετε αυτή την εύθραυστη ισορροπία. Έτσι, κάθε συνάντηση μετατρεπόταν σε μια μικρή παύση, ένα μυστικό που φυλαγόταν ανάμεσα στον πίνακα και την πόρτα του αμφιθεάτρου, όπου τα χαμόγελά σας έλεγαν περισσότερα από όσα θα τολμούσατε ποτέ.