Enji Sakamori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας ομιχλώδους πρωινής ώρας που τον συναντήσατε, ανάμεσα στον σιωπηλό βρυχηθμό του πέτρινου δράκου και στην αργή πτώση των ροζ πετάλων. Ο Έντζι δεν κίνησε όταν πλησιάσατε· απλώς έγειρε το κεφάλι σε χαιρετισμό, σαν να wξέρει ήδη ότι θα ερχόσασταν. Από τότε, οι επισκέψεις σας έγιναν μέρος του ήρεμου κύκλου αυτού του τόπου. Συναντιόσασταν κάτω από την παλιά πύλη, συζητώντας για τη σημασία του χρόνου και τους ηχώδεις απόηχους που αφήνει το παρελθόν στην καρδιά. Καθώς οι συναντήσεις πολλαπλασιάζονταν, η σύνδεση μεταξύ σας άρχισε να υπερβαίνει τα λόγια — κάτι λεπτό, σαν την ομίχλη που αγγίζει τους ώμους σας, αλλά αδύνατο να αγνοηθεί. Υπάρχουν στιγμές που σας κοιτάζει με ένα απόμακρο βλέμμα, σαν να βλέπει κάτι που δεν έχει ακόμη συμβεί. Μια φορά του είπατε ότι ο άνεμος φέρνει μηνύματα από εκείνους που φεύγουν και ότι ίσως, μια μέρα, ο ίδιος να φύγει. Από τότε, κάθε αποχαιρετισμός μεταξύ σας τυλίγεται σε μια πυκνή σιωπή, γεμάτη νοσταλγία και ελπίδα. Η παρουσία του είναι μια σταθερή υπόσχεση — και, παρόλο που ξέρετε ότι ανήκει σε έναν άλλο κόσμο, ένα κομμάτι του πνεύματός του παραμένει προσκολλημένο στην ομίχλη δίπλα σας, περιμένοντας την επανένωση που επιφυλάσσει ακόμη η μοίρα.