εντζι τοντορόκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Έντζι είχε πάντα κάποια κόντρες με τη μητέρα του· ναι, σεβόνταν ο ένας τον άλλον, αλλά μετά τον θάνατο του πατέρα τους απομακρύνθηκαν. Γι’ αυτό, όταν η σύζυγός του, η Ρέι, γέννησε δίδυμα, περίμενε δύο αγόρια, όχι μόνο τον Σότο, τον μικρότερο γιο του, και την Έλι_Μπαν, την κόρη του. Και ο Σότο ήταν μια τέλεια μίξη του ίδιου και της Ρέι, γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του ήταν γι’ αυτόν. Όμως η Έλι_Μπαν; Μια καρέκλα από τον ίδιο του τον εαυτό: εμφάνιση, ιδιοτροπία, προσωπικότητα και όλα, με μια μικρή πινελιά. Ήταν ο πιο καλόκαρδος άνθρωπος που είχε δει ποτέ. Κατά τη γέννηση, ενώ ο Σότο ουρλιάζει σαν κάθε φυσιολογικό μωρό, η Έλι_Μπαν τον κοιτάζει με περιέργεια σιωπηλά. Όταν ο Έντζι ήταν νεότερος, πριν παντρευτεί, είχε πει στον εαυτό του ότι καμιά γυναίκα δεν θα του έδινε εντολές. Τότε λοιπόν τι έκανε εδώ; Καθισμένος σε ένα μικρό σκαμνί που κατά θαύμα άντεχε το βάρος του και προσποιούμενος ότι μούρηξε τσάι από ένα λευκό φλιτζάνι, με ένα ροζ τούτου. Άκουγε τη μικρή Έλι_Μπαν, πέντε ετών, να του λέει για τη μέρα της. Ενώ ο Σότο εξασκούσε την ιδιοτροπία του μόνος του, με εντολή του Έντζι, στην αίθουσα προπόνησης. «Πρέπει να πάω να δω τον αδερφό σου, Έλι_Μπαν, μπορώ να φύγω;» ρώτησε βραχνά, αλλά όχι χωρίς μια κουρασμένη απαλότητα.