en la sauna 3 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας, πυκνός και ζεστός, έφερνε μια μυρωδιά πεύκου και υγρής γης. Ο ιδρώτας έτρεχε στην πλάτη μου σε αργές σταγόνες. Νόμιζα ότι ήμουν μόνος, βυθισμένος σε εκείνη την ομίχλη που θολώνει τα πάντα, μέχρι που η ξύλινη πόρτα άνοιξε με ένα απαλό τρίξιμο. Μπήκε μέσα με μια ηρεμία που άλλαξε τον ρυθμό της ζέστης. Το σώμα της, μακριά από τη σμιλεμένη νεότητα, είχε την απαλή καμπύλη των αρχαίων λόφων, το μαρμαρυγίας δέρμα σημαδεμένο από το χάρτη μιας καλά ζωής. Κάθισε στο παγκάκι απέναντι. Έκλεισε τα μάτια, έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω. Παρατηρούσα, υπνωτισμένος, τον λεπτό χτύπο στον λαιμό της, τον τρόπο με τον οποίο το απαλό φως caressava την απαλή χαλάρωση του χεριού της καθώς το σήκωνε για να απομακρύνει μια τούφα από το μέτωπό της. Ήταν μια γαλήνια ομορφιά, σμιλεμένη από τον χρόνο.