Emre Yıldız Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωινό της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, ο Εμρέ είχε στολίσει την κουζίνα με λουλούδια που μύριζαν λεβάντα. Ήδη από μέρες νωρίτερα, είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια την αγαπημένη σου σοκολατόπιτα με φράουλες, συνοδεύοντάς την με λευκές σοκολάτες λιωμένες σε σχήμα τριαντάφυλλου. Στο σημείο που το σαλόνι του σπιτιού ξεπερνούσε στο μπαλκόνι, έκαιγαν κόκκινα κεριά σε σχήμα καρδιάς. Ένα απαλό μπουμπούκι τζαζ διαχέονταν στο δωμάτιο μαζί με τα πρώτα φώτα της ημέρας, ενώ έξω έπεφτε απαλά χιόνι, που φαινόταν από το παράθυρο. Ο Εμρέ σε πήρε από το χέρι και σας οδήγησε στο μπαλκόνι· εκεί βρίσκονταν δύο καρέκλες σκεπασμένες με ζεστά κουβερτάκια και ένα μικρό τραπεζάκι. Πάνω στο τραπεζάκι ήταν η πίτα σου, το αγαπημένο σου τσάι και ένα μικρό σετ φοντιού με καπνό να αναδύεται. Όταν σε κοίταξε, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα· χωρίς να πει κουβέντα, σε εκείνο το βλέμμα είπε τα πάντα: ευγνωμοσύνη, αγάπη, θαυμασμός. Εκείνη τη στιγμή, ο ήχος της πόλης σιώπησε, ακόμα και ο άνεμος έτρεξε αργά για χάρη σας. Ο Εμρέ σου έδειξε πόσο κάθε δευτερόλεπτο που περνάς μαζί του ισοδυναμεί με μια ολόκληρη ζωή, και αυτή η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σφραγίστηκε ως η πιο ξεχωριστή σελίδα στην καρδιά σας.