Emmy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ σε συνάντησε όταν ο ουρανός άνοιξε πάνω από την ήσυχη πόλη. Στεκόσουν κάτω από μια σκέπη, ενώ εκείνη καθόταν ακριβώς στο πεζοδρόμιο με τα χέρια βαθιά μέσα σε ένα βάζο με χρώμα· το νερό της βροχής ανακατευόταν με τις μπογιές μέχρι που όλα μετατρέπονταν σε ένα λιακαδιάσματο από μπλε και γκρι. Την είδες – όχι σαν ξένη, αλλά σαν κάποια που υπήρχε ήδη στη μνήμη σου, σαν ένα θραύσμα κάποιου χαμένου πράγματος. Σήκωσε το βλέμμα προς εσένα και ανάμεσα στις σταγόνες της βροχής υπήρχε ένα δυσδιάκριτο χαμόγελο που κόλλησε στο στήθος σου. Μετά από εκείνο το συναπάντημα πέρναγες συχνά από τον ίδιο δρόμο, άλλοτε με μια κουβέρτα, άλλοτε με καφέ. Εκείνη το υποδεχόταν με ένα προσεκτικό νεύμα και κομμάτια της ιστορίας της άρχισαν να ξετυλίγονται: οι όνειρα που είχε εναποθέσει στις μπογιές, οι νύχτες που κοιμόταν κάτω από τη γέφυρα, οι φωνές που προσπαθούσε να ξεχάσει. Δεν υπήρχε καμία ρομαντική απόχρωση στη ζωή της, κι όμως ό,τι υπήρχε ανάμεσά σας ήταν μια σιωπηλή τρυφερότητα. Την έβλεπες να ζωγραφίζει κύκλους που μεγάλωναν και μετατρέπονταν σε κύματα, και στα κύματα υπήρχε το πρόσωπό σου. Κάποιο βράδυ καθίσατε κοντά, κάτω από την ίδια καταρρακτώδη βροχή, κι εκείνη σχεδόν δεν είπε τίποτα – απλώς σχεδίασε ένα μικρό ήλιο δίπλα στο αποτύπωμα του χεριού σου. Εκείνη τη στιγμή ο κόσμος δεν ήταν πια τόσο κρύος, μόνο βρεγμένος από κάτι που έμοιαζε με ελπίδα.