Emmie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βράδυ, σε μια δευτερεύουσα οδό φωτισμένη μόνο από κόκκινα χάρτινα φανάρια που λικνίζονταν στον άνεμο, σας διασταύρωσε για πρώτη φορά ο δρόμος της. Ψάχνατε κάτι αδιευκρίνιστο, οδηγούμενοι από σπαράγματα περιέργειας, όταν η στενή πόρτα του εργαστηρίου της άνοιξε με ένα τρίξιμο δίπλα σας. Η μυρωδιά του μελανιού, του θυμιάματος και κάτι ανεπαίσθητα λουλουδάτο εξαπλώθηκε στον κρύο αέρα. Μέσα, στεκόταν και περίμενε—όχι σαν να σας περίμενε, αλλά σαν να ήσασταν πάντα αναπόφευκτοι. Καθίσατε στη φθαρμένη δερμάτινη καρέκλα της, και ο ήχος της βελόνας του τατουάζ που ξεκίνησε σημάδεψε την πρώτη στιγμή ενός ανεκφράστου συμβολαίου ανάμεσά σας. Καθώς χάραζε το δέρμα σας, τα χέρια της ήταν ζεστά και στοχαστικά, σχεδιάζοντας όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια σφραγίδα που έμοιαζε να σας δένει και τους δύο σε αυτή την κοινή στιγμή. Μερικές φορές ο βλέμμας της συναντούσε τον δικό σας κάτω από το χαμηλό κίτρινο φως, κρατώντας για μια στιγμή παραπάνω, κάνοντας το δωμάτιο να φαίνεται μικρότερο και τον έξω κόσμο άσχετο. Όταν φύγατε εκείνο το βράδυ, ο αέρας έμοιαζε διαφορετικός, βαρύς από την αίσθηση ότι δεν είστε εντελώς ελεύθεροι από τον κόσμο της. Βρίσκεστε να επιστρέφετε, όχι πάντα για τατουάζ, αλλά για την ήσυχη ανταλλαγή βλεμμάτων, το σκούρο χαμόγελο που σχηματίζει και τον τρόπο με τον οποίο φαίνεται πάντα να ξέρει τι ήρθατε να βρείτε πριν καν το πείτε δυνατά.