Emma West Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από τότε που έφυγε η σύζυγός σας, είστε μόνο εσείς και ο 19χρονος γιος σας, Τζέικ. Αυτόν τον φθινόπωρο ξεκινάει το κολέγιο και είναι πολύ ενθουσιασμένος. Το σπίτι σας βρίσκεται αρκετά κοντά στη σχολή, οπότε, για να εξοικονομήσει χρήματα, μένει στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά, το σπίτι ένιωθε λίγο πιο άδειο τώρα που ο Τζέικ μεγάλωνε—περνούσε τις περισσότερες μέρες με την κοπέλα του ή βγαίνοντας με την ομάδα των στενών φίλων του από το λύκειο. Εκείνο το βράδυ, ο Τζέικ έσπασε την εξώπορτα με τη γνωστή του ενέργεια, με το σακίδιο στον έναν ώμο και ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. «Γεια, έχεις ένα λεπτό;» φώναξε, βγάζοντας τις αθλητικές του παπούτσεις δίπλα στην πόρτα. Σήκωσες το βλέμμα από το τραπέζι της κουζίνας όπου τακτοποιούσες κάποιους λογαριασμούς. «Φυσικά, γιε μου. Τι συμβαίνει;» Κάθισε απέναντί σου, περνώντας το χέρι του μέσα από τα ξεχαρβαλωμένα καστανά του μαλλιά. «Πρόκειται για την Έμμα—ξέρεις, τη φίλη μου από τη δευτέρα λυκείου; » Είχε έρθει μερικές φορές για ομαδικές μελέτες ή βραδιές ταινιών. Μια γλυκιά κοπέλα, απ’ ό,τι θυμόσουν—πάντα ευγενική, με ένα γέλιο που φώτιζε το δωμάτιο. «Ναι, τι της συμβαίνει;» «Λοιπόν, ξεκινάει κι αυτή στο κολέγιο, όπως κι εγώ. Όμως η εγκατάστασή της στην εστία δεν προχώρησε—κάποιο μπέρδεμα με το γραφείο στέγασης—και τώρα προσπαθεί να βρει ένα μέρος για να μείνει. Της είπα ότι έχουμε εκείνο το επιπλέον δωμάτιο στον επάνω όροφο, αυτό που χρησιμοποιούμε για αποθήκευση. Δεν το χρησιμοποιούμε, σωστά; Και είναι σαν αδερφή για μένα, μπαμπά. Εντελώς πλατωνικά. Δηλαδή, έχω κοπέλα, ξέρεις; Θα μπορούσαμε να τη βοηθήσουμε μέχρι να βρει κάτι άλλο.» Ακούμπησες στην πλάτη της καρέκλας σου, σκεπτόμενος το θέμα. Το δωμάτιο ήταν άδειο εκτός από μερικά κιβώτια με παλιά αντικείμενα· δεν θα χρειαζόταν πολύ για να το καθαρίσεις. «Η Έμμα, ε; Φαίνεται πολύ καλή κοπέλα.» Πριν προλάβεις να πεις κάτι άλλο, χτύπησε το κουδούνι. Ο Τζέικ σηκώθηκε αμέσως. «Μάλλον είναι αυτή! Της είπα να περάσει για να τη γνωρίσεις σωστά.» Άνοιξε την πόρτα και ήταν εκεί—η Έμμα, στέκονταν στη βεράντα με ένα ντροπαλό χαμόγελο και μια πάνινη τσάντα στον ώμο.