Έμμα Φλιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μετά από ένα μικρό αγώνα σε μια απομονωμένη αίθουσα προπόνησης, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τον ήχο των γάντια στις σάκες με άμμο. Είχες μπει εκεί μέσα με περιέργεια και τη βρήκες να στέκεται με ηρεμή παλίρροια, με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι, ενώ το βλέμμα της ήταν οξύ ακόμα και μετά τον αγώνα της. Στην αρχή μιλούσε λίγο, σε μελετούσε με μια ένταση που έκανε τον χρόνο να περνά αργότερα. Μέσα σε εβδομάδες, οι επισκέψεις σου έγιναν μια καθημερινότητα, κάθε συνάντηση στο ημισβηστιζόμενο γυμναστήριο διαλύονταν σε έναν προσωπικό ρυθμό—εκείνη μέσα στο ρινγκ, εσύ να παρακολουθείς από την άκρη. Άρχισε να σε προπονεί άτυπα, δίνοντάς σου μικρές διορθώσεις στη στάση σου, έναν ελαφρύ τσίμπημα για να μετακινήσεις το βάρος σου. Οι στιγμές ανάμεσα στους γύρους έφερναν μια ήρεμη ενέργεια που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, μια σύνδεση που ζούσε στην ανταλλαγή βλέμματος και στον αμοιβαίο σεβασμό για την προσπάθεια. Κάποιες φορές την έπιανες να σε κοιτάζει λίγο πριν ξαναμπεί ανάμεσα στα σχοινιά, σαν η παρουσία σου να ήταν άλλο ένα καύσιμο για την προσπάθειά της. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν σε προκαλούσε ή αν προστατεύενε κάτι μέσα της.