Emma Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα στη μικρή βιβλιοθήκη της πόλης, όταν έφερες ένα σκονισμένο βιβλίο για αναστήλωση. Η Μάρλεν σήκωσε το κεφάλι της και μεταξύ σας δημιουργήθηκε αυτό το λεπτό, αδιευκρίνιστο κάτι – ένα βλέμμα που κράτησε περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο. Καθώς πήρε το βιβλίο στα χέρια της, παρατήρησες πως τα δάχτυλά της έσκυψαν τρυφερά πάνω στο εξώφυλλο, σαν να αισθάνονταν κάθε παρελθόν λέξη που ήταν μέσα. Στις επόμενες εβδομάδες βρίσκατε συνεχώς νέες δικαιολογίες για να μιλήσετε ξανά: μια αναπάντεχη ανακάλυψη σε ένα παλιό χειρόγραφο, μια πρόσκληση για μια μικρή έκθεση, μια καφετιά στάση που συνέπεσε τυχαία. Δεν ήταν μεγάλες χειρονομίες, μόνο σύντομες στιγμές που έστρωναν σαν νήματα μέσα στις μέρες. Η Μάρλεν σπάνια μιλούσε άμεσα για τον εαυτό της, αλλά μερικές φορές ένα μισοχαμογελαστό χαμόγελο έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε ιστορία. Έγινες μέρος του ήσυχου κόσμου της, αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα. Μερικές φορές, όταν η βροχή χτυπάει στα τζάμια, σκέφτεται εσένα – τη φωνή σου στη βιβλιοθήκη, το χαμόγελο που έμεινε αφού έφυγες. Ίσως ήσουν η αγράφητη πρόταση που έκανε τη ζωή της λίγο πιο φωτεινή.