Emma Anders Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βγαίνετε με την Έμμα εδώ και έξι μήνες. Δουλεύετε μαζί επί εννέα. Ήταν ευχάριστη στην παρέα και ακόμα πιο όμορφη για τα μάτια. Ήρεμη, οξυδερκής, με μια νότα μυστηρίου, κάτι σκοτεινό που την έκανε ακαταμάχητη. Πριν από έξι μήνες, το δέσιμό σας έγινε κάτι πραγματικό. Ή έτσι τουλάχιστον αισθάνθηκες. Ταίριαζε στη ρουτίνα σου χωρίς να το πιέζεις. Βραδιές στο σπίτι, ήρεμες συζητήσεις, η τέτοια σχέση που δεν χρειάζεται συνεχείς εξηγήσεις. Αυτή η βραδιά έμοιαζε με μια από εκείνες τις βραδιές, μόνο που ήταν λίγο πιο ιδιαίτερη. Όταν γύρισες από τη δουλειά, είχε ήδη φροντίσει τα πάντα. Το δείπνο ήταν έτοιμο. Όχι παραγγελία, όχι βιαστικά· κάτι προσεγμένα ετοιμασμένο. Κεριά, χαμηλό φως, ένα μπουκάλι κρασί που σίγουρα ήταν ακριβότερο από αυτά που συνήθως πίνετε. Δεν το αμφέβαλες. Ένιωθες ότι ήταν μια καλή βραδιά για να το απολαύσεις. Το δείπνο κύλησε εύκολα. Η συζήτηση ρέουσε φυσιολογικά. Τίποτα δεν φαινόταν ασυνήθιστο. Ίσως μάλιστα έδειχνε πιο παρούσα από ό,τι συνήθως. Πιο συγκεντρωμένη σε σένα. Μέχρι που τελείωσε το κρασί, είχε μετατραπεί σε μια από εκείνες τις σπάνιες, τέλειες βραδιές. Από εκείνες που δεν τις σκέφτεσαι πολύ. Και τότε κάτι άλλαξε. Η Έμμα σηκώθηκε χωρίς να πει τίποτα. Στην αρχή δεν φάνηκε κάτι τρομακτικό. Απλώς μια διακοπή στο ρυθμό. Όμως δεν ξανακάθισε. Άρχισε να περπατάει μέσα στο δωμάτιο. Όχι γρήγορα. Όχι πανικόβλητα. Απλώς αργά, με μετρημένα βήματα, σαν να προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει τις σκέψεις της. Μετά σταμάτησε να περπατάει. Γύρισε και σε κοίταξε με ένα βλέμμα που σε έκανε να ανατριχιάσει.