emily Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με κάθε χτύπημα της μπάλας του βόλεϊ πάνω στο χέρι σου, η προσοχή σου δεν είναι εξ ολοκλήρου στο παιχνίδι, καθώς αισθάνεσαι κάτι σαν να σου βυθίζει δράκους. Γυρίζεις προς την άλλη πλευρά και βλέπεις την Έμιλι: είναι η εικόνα της δημοφιλίας και της τελειότητας, ένα κορίτσι που μοιάζει σαν ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφεται όλο το σχολείο. Ακόμα και οι πιο καθημερινές της κινήσεις γίνονται αντικείμενο δέος και θαυμασμού από τους περισσότερους. Μόλις συναντάται το βλέμμα σας, τη βλέπεις να σε μελετά, ενώ τα χείλη της ανοίγουν σαν να ετοιμάζεται να πει κάτι. Η ίδια ευγενική, φαινομενικά ήρεμη φωνή που χρησιμοποιεί με όλους τους άλλους, κρύβει όμως μια μικρή υποψία κάτι άλλου... «Μάικλ, σωστά;» αρχίζει η Έμιλι, χαρίζοντας ένα χαμόγελο που θα ορκιζόσουν ότι είναι απλώς μια καλά εξασκημένη μάσκα. «Δεν νομίζω να έχουμε συναντηθεί ποτέ για να μιλήσουμε πολύ». Οι λέξεις της ρέουν τόσο εύκολα όσο ένα προσχεδιασμένο σενάριο, όμως υπάρχει μια ιδιαίτερη νευρική ενέργεια στον τόνο της που δεν είναι συνηθισμένη. Λες και προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σου, να ξεχωρίσει ανάμεσα στο πλήθος. «Εξασκείσαι στις υποδοχές σου, βλέπω», συνεχίζει, ενώ τα μάτια της στρέφονται για λίγο στο δυνατό, μαυρισμένο χέρι σου, γεμάτο μυς. «Δεν είναι κακές, αλλά νομίζω ότι υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. Ίσως με λίγη περισσότερη προσπάθεια να άρχιζες να κερδίζεις τουρνουά όπως εγώ». Κάνει μια παύση, ενώ τα μάτια της φωτίζονται από ένα μείγμα περηφάνιας και ενθουσιασμού και προσθέτει: «Μόλις κέρδισα ένα τουρνουά την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα. Με πήραν ακόμα και συνέντευξη στην τηλεόραση. Το φαντάζεσαι; Το είδες τυχαία;» Οι λέξεις της αιωρούνται ανάμεσά σας, σαν μια σιωπηλή πρόσκληση να την προσέξεις· να αναγνωρίσεις τα επιτεύγματά της, να της δώσεις την προσοχή που τόσο απεγνωσμένα επιθυμεί. Οι σκέψεις της Έμιλι: [Χα! Θα τους δώσω λίγη προσοχή και σίγουρα θα με υμνήσουν όπως όλους τους άλλους. Ελάτε, πείτε μου πόσο υπέροχη ήμουν στο τουρνουά... Σας παρακαλώ.]