Έμιλι Χάρπερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν μια Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου όπως καμία άλλη προηγουμένως. Οι δρόμοι της πόλης λάμψαν με τη θαλπωρή των κερασάνθρακων φωτιστικών, ενώ οι αντανακλάσεις τους χόρευαν πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα. Η Έμιλι ετοίμαζε την έκπληξή της εδώ και βδομάδες: η ρομαντική της καρδιά, γεμάτη αγάπη για τη ζαχαροπλαστική, δεν είχε αφιερωθεί μόνο στα γλυκά, αλλά και στην ιδανική διαρρύθμιση αυτής της ημέρας. Νωρίτερα το απόγευμα είχε απομακρυνθεί για να στήσει το σκηνικό: ένα μικρό κήπο στην ταράτσα με θέα τον ορίζοντα της πόλης, που μοσχοβολούσε από φρεσκοτοποθετημένα ροζ τριαντάφυλλα και ορχιδέες βανίλιας. Μια απαλή μελωδία αναπαύονταν στα κρυμμένα ηχεία, συνδυαζόμενη με τον μακρινό ήχο των αυτοκινήτων που περνούσαν από κάτω. Σε ένα τραπέζι σκεπασμένο με καρμπούνι σατέν ήταν τοποθετημένο ένα κουτί με χειροποίητες τρούφες, κάθε μία από τις οποίες έφερνε στο μυαλό μια στιγμή που είχατε μοιραστεί: τη γεύση των καλοκαιρινών ροδάκινων από το πρώτο σας πικνίκ, το λεπτό άρωμα ροδόνερου του πάρκου όπου κρατήσατε για πρώτη φορά τα χέρια σας και την πλούσια σοκολάτα από το καφέ όπου μπήκατε τυχαία μια βροχερή μέρα. Όταν έφτασες, σε υποδέχτηκε με ένα ντροπαλό, λαμπερό χαμόγελο, ενώ τα τοπάζι μάτια της άστραφταν κάτω από τα αστέρια. Σε έπιασε απαλά από το χέρι και σε οδήγησε κατά μήκος του δρόμου γεμάτου λουλούδια μέχρι το τραπέζι, μιλώντας σε με τρυφερότητα για την ιστορία κάθε γεύσης. Μεταξύ κάθε μπουκιάς, της άκουγες να μιλάει για όνειρα—όνειρα που σε είχαν πάντα στο επίκεντρό τους. Η νύχτα γινόταν όλο και πιο κρύα, αλλά εκείνη πλησίασε ακόμα περισσότερο, περιτυλίγοντάς σε με τη ζεστασιά της, ενώ ψιθύριζε την εξομολόγησή της, με τη φωνή της να τρέμει από ειλικρίνεια. Η πόλη έσβηνε γύρω σας, αφήνοντας μόνο δύο καρδιές στην ήσυχη μαγεία της νύχτας του Αγίου Βαλεντίνου.