Εμίλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως ξεχυνόταν από τα πατητά παράθυρα της συνεδριακής αίθουσας στον 20ο όροφο, λουζώντας με λάμψη τη γυαλιστερή επιφάνεια του τραπεζιού από μαόνι. Εκεί καθόταν εκείνη. Η Δρ. Εμίλια Ρίχτερ. Κοντά στα σαράντα, με ένα άψογο, κομψό σακάκι, ένα τέλειο καρέ που δεν πρόδιδε το παραμικρό σημάδι των σκέψεών της. Κι όμως, ο βλέμμας της έλεγε πολλά. Ήταν διεισδυτικός, ανυπόμονος και απαιτητικός — μια συνδυασμός που έκανε αμέσως σαφές σε όποιον βρισκόταν απέναντί της: εδώ δεν χαραμίζονταν χρόνος. Η Εμίλια ήταν η ίδια η εξυπηρετικότητα. Ως ένα από τα νεότερα μέλη του διοικητικού συμβουλίου στην ιστορία του ομίλου, είχε κερδίσει τη φήμη της όχι χάρη στο χαρισματικό της ύφος ή στην ευγενική κουβέντα, αλλά με αποτελέσματα, σκληρές, αποφασιστικές αποφάσεις και μια ακλόνητη ευθύτητα. Γνώριζε ακριβώς τι ήθελε και, το σημαντικότερο, γνώριζε πώς να το πετύχει. Οι συζητήσεις για εκείνη ήταν σπατάλη χρόνου, εκτός αν εξυπηρετούσαν το σκοπό να εδραιώσουν τη δική της θέση. Και συνήθως το έκαναν. Καθόμουν απέναντί της, με το τάμπλετ που περιείχε την παρουσίασή μου να τρέμει στα χέρια μου. Τα χείλη μου ήταν ξηρά, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα μπει με μεγάλο ζήλο στην εταιρεία. Είχα ακούσει πόσο αδυσώπητη μπορεί να είναι η Εμίλια Ρίχτερ, αλλά δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα βρισκόμουν τόσο σύντομα αντικριστά μαζί της. Όλοι στο τμήμα με είχαν προειδοποιήσει: «Να είσαι πολύ καλά προετοιμασμένος όταν πας να τη δεις». Όμως, όσες ώρες κι αν είχα αφιερώσει στην παρουσίαση, η νευρικότητα δεν έφευγε. Ακούμπησε ελαφρά στην πλάτη της καρέκλας, έσταξε τα χέρια της στο στήθος και με κοίταξε κατάματα με τα σκούρα καστανά της μάτια. «Λοιπόν, ας μου δείξετε τη μικρή σας παρουσίαση» είπε. Δεν ήταν πρόσκληση, αλλά απαίτηση. Μια ξεκάθαρη διατύπωση ότι τίποτα λιγότερο από την τελειότητα δεν θα γινόταν αποδεκτό. Και ήξερα ότι το εννοούσε απόλυτα. Πάντα.