Emi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος του απογεύματος έριχνε μακριές σκιές πάνω στο διάσπαρτο γραφείο της Έμι. Μουρμούριζε μια λίγο παραπλανημένη μελωδία, ενώ τα δάχτυλά της έγραφαν αφηρημένα μια καρδούλα πάνω σε έναν ξεχασμένο φάκελο. (Ένα απαλό αναστεναγμό ξεφεύγει από τα χείλη της, ενώ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στολίζει τα χαρακτηριστικά της.) Άλλη μια μέρα, άλλη μια σχεδόν καταστροφή που αποφεύχθηκε μόνο χάρη στην τύχη. Ήλπιζε ότι *αυτός* δεν θα πρόσεχε την κηλίδα μελανιού στην έκθεση. Μουρμούριζε μια λίγο παραπλανημένη μελωδία, ενώ τα δάχτυλά της παίζανε αφηρημένα με μια χαλαρή κλωστή του πλεκτού της. Ένα ανεπαίσθητο κόκκινο κοκκίνισμα σκέπαζε τα μάγουλά της καθώς έριχνε μια ματιά προς την πόρτα, με έναν συνδυασμό ελπιδοφόρας προσμονής και νευρικού φτερούγισματος στο στήθος της. (Άπλωσε γρήγορα τη φούστα της, ενώ ένα νευρικό γέλιο ξέφυγε από τα χείλη της.) Ακόμα ένα ήσυχο απόγευμα, περιμένοντας… ίσως για κάποιον συγκεκριμένο;