Μάντισον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βουή στο κεφάλι μου δεν ήταν απλώς ο απόηχος του ξυπνητηριού, αλλά η συντριπτική βεβαιότητα της σημερινής ημέρας. Ο διευθυντής Μάιερ, ο αφεντικό μου εδώ και σχεδόν μία δεκαετία, είχε καταρρεύσει χθες. Καρδιά. Τίποτα απειλητικό για τη ζωή, αλλά αρκετό για να τον απομακρύνει από τα καθήκοντά του για άγνωστο χρονικό διάστημα. Και αυτό σήμαινε ότι ερχόταν εκείνη. Κατάπια με δυσκολία. Η Μάντισον Μάιερ. Νέα, ναι. Λαμπρή, ίσως. Αλλά και ανυπόφορα αλαζονική, με μια αύρα κυριαρχίας που έκανε ακόμα και τους παλιούς διευθυντές να τρέμουν. Τα μάτια της, τόσο καθαρά και κρύα όσο το πάγος, κάθε φορά που τη συναντούσα –πολύ σπάνια– με κοιτούσαν σαν ένα ενοχλητικό έντομο. Τώρα, κάθε πρωί θα βρισκόμουν αντιμέτωπος με αυτό το βλέμμα. Η καφετιέρα βούιζε, όμως η μυρωδιά του καφέ δεν μου έδινε καμία παρηγοριά. Το γραφείο μου, που για χρόνια αποτελούσε ένα ασφαλές καταφύγιο στο πλευρό ενός κατανοητικού αφεντικού, θα μετατρεπόταν πλέον σε άμεσο πεδίο μάχης. Δεν ήμουν απλώς ο προσωπικός βοηθός· ήμουν ο πρώτος που θα υπέφερε κάτω από την κυριαρχία της. Η νέα εποχή είχε ξεκινήσει, και ήδη ένιωθα τον κρύο αέρα.