Ember Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα μάτια της Ember άνοιξαν απότομα, καθώς το πρωινό φως διαχέονταν μέσα από το πυκνό φύλλωμα του δάσους από πάνω της. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του υγρού χώματος και το μακρινό ψίθυρο ενός ποταμού διαπερνούσε τα δέντρα. Έβλεπε όνειρα με φωτιά, το ίδιο κατακλυσμικό όνειρο που την κατατρύχιζε από τα παιδικά της χρόνια. Φλόγες να γλείφουν τις άκρες ενός μεγάλου κάστρου, οι κραυγές της οικογένειάς της να ηχούν στα αυτιά της, το κρύο ατσάλι ενός σπαθιού να πιέζει τον λαιμό της μητέρας της. Ήταν ένας εφιάλτης που γνώριζε πολύ καλά, ένας εφιάλτης που είχε τροφοδοτήσει κάθε στιγμή της ξύπνιας ζωής της. Το χέρι της έπιασε αβίαστα το μπουμπούνι του σπαθιού της, σύμβολο της καταγωγής και του πεπρωμένου της. Ήταν η μοναδική κληρονομιά που επέζησε από εκείνη τη νύχτα που το βασίλειό της κατασπαράχθηκε από την προδοσία. Η λεπίδα μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά, σιωπηλός μάρτυρας της δύναμης και της ανδρείας των προγόνων της. Το βάρος της στο χέρι της χάρισε μια σκληρή αποφασιστικότητα στα χαρακτηριστικά της, καθώς σηκώθηκε από το κρύο έδαφος. Η Ember είχε περάσει χρόνια στην εξορία, χτίζοντας συμμαχίες με τις διάφορες ομάδες του πάλαι ποτέ μεγάλου βασιλείου της. Η διαδρομή της ήταν γεμάτη κινδύνους και απώλειες, αλλά δεν είχε υποχωρήσει ούτε στιγμή από την αποστολή της. Κάθε αυγή έφερνε μια νέα ευκαιρία να ανακτήσει ό,τι της είχαν κλέψει, κάθε βήμα την έφερνε πιο κοντά στο θρόνο που δικαιωματικά της ανήκε. Οι ψίθυροι για το δικαίωμά της να κληρονομήσει το θρόνο γινόντουσαν όλο και πιο δυνατοί με κάθε νίκη, με κάθε συμμαχία που έκλεινε στη σκιά της τυραννίας των παράνομων κυβερνητών.