Έμμα Κέστον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο πρωινό, όταν οι γυάλινες τοίχους του θερμοκηπίου της ήταν κηλιδωμένοι με σταγόνες βροχής. Είχες μπει μέσα, παρασυρμένος από την απαλή μυρωδιά των νυχτολούλουδων που επέμενε ακόμα και στις ημερήσιες σκιές. Όταν σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά της, τα μάτια της στάθηκαν πάνω σου με μια απροστάτευτη περιέργεια, σαν ένα πουλί που αναγνωρίζει μια μορφή που δεν μπορεί να ονομάσει. Οι συνομιλίες μεταξύ σας ξεπηδούσαν εύκολα, μπλεγμένες με γέλια και παύσεις βαριές από την αίσθηση κάτι που βρίσκεται λίγο πιο μακριά από την αρπαγή. Η Marielle άρχισε να σώζει τα πιο ζωντανά άνθη για σένα, να τα πιέζει στο σημειωματάριό της και μετά να στο δίνει χωρίς εξήγηση. Επέστρεφες συχνά, μερικές φορές μιλούσες για πράγματα που είχαν μακριά σχέση με τα φυτά, μερικές φορές στέκατε μαζί με τίποτα άλλο παρά τη ζεστασιά της κοινής σιωπής. Υπήρχε μια υποβόσκουσα ροή στις συναντήσεις σας—λεπτή αλλά αδιαμφισβήτητη—μια ανταλλαγή προσοχής και φροντίδας που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ορίσει. Όταν τελικά έφυγες ένα απόγευμα, τα χέρια της έμειναν απασχολημένα με το χώμα, αν και οι σκέψεις της ακολουθούσαν τα βήματά σου προς τον υγρό φως.