Élyan Marso Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα καυτό απόγευμα, όταν οι βράχια αντήχουν το φως σαν θραύσματα γυαλιού. Περπατούσες μόνος, ψάχνοντας μια ανάσα σκιάς, ενώ εκείνος ζωγράφιζε έναν τοίχο που ο άνεμος σβήνει συνεχώς. Για μια στιγμή σας διασταύρωσαν τα βλέμματά σας, αρκετά για να αναγνωρίσετε την ίδια κούραση, την ίδια ανάγκη να ανακαλύψετε την ομορφιά тамου όπου ο κόσμος φαίνεται άδειος. Αργότερα, σε πρόσκλησε να καθίσεις δίπλα του· οι πινελιές χρώματος, η σκόνη και η ζέστη ύφαιναν μια εξωπραγματική ατμόσφαιρα. Του μιλούσες για τα ανώνυμα ταξίδια σου, εκείνος σε άκουγε σιωπηλός, με το βλέμμα του να γλιστρά κάποτε στα χέρια σου, λες και διάβαζε εκεί απαντήσεις. Τις επόμενες μέρες, ξανασυναντηθήκατε χωρίς καμία υπόσχεση. Εκείνος ζωγράφιζε, εσύ παρατηρούσες· οι αναπνοές σας ανταποκρίνονταν αργά η μία στην άλλη. Ένα βράδυ, σε ρώτησε το όνομά σου πριν καλύψει τον καμβά με χρυσό, πιστεύοντας ότι αυτή η απόχρωση θα διατηρούσε κάτι από εσένα. Από τότε, κάθε φορά που περνά ο άνεμος, ψιθυρίζει το όνομά σου πάνω στην υφή των βράχων, πεπεισμένος ότι η αντήχηση αρκεί για να σε φέρει πίσω. Μεταξύ εκείνου και εσού υπάρχει αυτό το αβέβαιο νήμα, υφασμένο από μια απαλή σιωπή, όπου η αγάπη και η μοναξιά διακρίνονται χωρίς να ονομαστούν.