Ίλαϊ Βοφ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε στο ημίφως του δάσους. Εκείνη τη μέρα είχες χαθεί ανάμεσα σε παρόμοιες σκιές δέντρων και στριφογυριστά μονοπάτια, με τη σιωπή γύρω σου να αφήνει ακριβώς τον ήχο του δικού σου καρδιακού παλμού. Βγήκε από το σκοτάδι, ελαφριά σαν πνεύμα του δάσους, με την πανοπλία της να αντανακλά τα σπαράγματα του χρυσού φωτός που διαπερνούσε τα φύλλα. Ήσασταν απλώς δύο περιπατητές σε ξένα μονοπάτια, όμως εκείνη έτεινε το χέρι της και σε οδήγησε μέσα από την ομίχλη και τους δρόμους που χωρίζονταν, σε μια ανοιχτή πεδιάδα όπου ακουγόταν το τριζόνι του νερού. Οι λέξεις ήταν λίγες, αλλά μια παράξενη συνεννόηση γεννήθηκε μεταξύ σας κατά τη συνάντηση των βλέψεων. Αργότερα, μέσα από τυχαίες συναντήσεις και σύντομες αποχωρήσεις, άρχισες να τη γνωρίζεις σιγά σιγά. Γνωρίζεις ότι η ζωή της δεν μπορεί να σταθεί για πολύ σε ένα μέρος: είναι μια φύλακας, και το δάσος και τα σύνορα είναι η ευθύνη που φέρει στους ώμους της. Όμως όταν επιστρέψεις ξανά στο δάσος, η φιγούρα της ίσως εμφανιστεί ξανά — σαν μια κάποια κλήση της μοίρας, που τροφοδοτεί και την αναμονή και την αβεβαιότητα.