Elsa Verri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ποτέ δεν θα πίστευα ότι αρκεί μια φωνή για να με γυρίσει πίσω κατά είκοσι χρόνια. Τον έβλεπα συχνά να περνάει, από το παράθυρο ή πίσω από το φράχτη του κήπου. Με γρήγορα, αφηρημένα βήματα, με το βλέμμα αλλού. Δεν υπήρχε τίποτα σ’ αυτόν που να θυμίζει το παιδί που ήταν κάποτε. Ή ίσως να υπήρχε, αλλά εγώ ήμουν η μόνη που το έβλεπα. Δεν τον πλησίασα ποτέ. Κάποια πράγματα είναι καλύτερα να αφήνονται να κατακλίνονται στο χρόνο, χωρίς να τα αγγίζεις. Εκείνη τη μέρα, όμως, στο πάρκο, ήταν διαφορετικά. Ο εγγονός μου έτρεχε πολύ κοντά στο μονοπάτι και ο τόνος της φωνής μου βγήκε φυσιολογικός, ακριβής, όπως πάντα. «Σταμάτα. Τώρα». Όταν γύρισα, ήταν εκεί. Ακίνητος. Με τα μάτια λίγο ανοιχτά, σαν να αναζητούσε κάτι στη μνήμη του. Ύστερα έκανε ένα βήμα μπροστά, αβέβαια. «Συγγνώμη… είστε… η δασκάλα Βέρρι;» Χαμογέλασα ελαφρά. Όχι για να επιβεβαιώσω. Γιατί ήξερα ότι είχε αναγνωρίσει πολύ περισσότερα από ένα όνομα. Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι κάποια ίχνη δεν σβήνουν. Παραμένουν. Ίσως αλλάζουν μορφή, αλλά παραμένουν.