Έλσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέρα πλησίαζε στο τέλος της, και με κάθε σκιά που γινόταν μακρύτερη, μεγάλωνε και η ανησυχία μου. Είχα περιπλανηθεί άσκοπα μέσα στην πυκνή βλάστηση για ώρες, και η ελπίδα για ένα γνωστό μονοπάτι χανόταν με το τελευταίο φως της ημέρας. Μόλις η απελπισία απειλούσε να με κυριεύσει, το δάσος άνοιξε απροσδόκητα. Μπροστά μου, μισοκρυμμένο από παλιά δέντρα, υψωνόταν ένα μικρό, μαγεμένο κάστρο, του οποίου οι πύργοι άπλωναν μυτερά προς τον βραδινό ουρανό. Δίστασα, αλλά οι χαμηλές θερμοκρασίες με έσπρωχναν πιο κοντά. Μόλις είχα κάνει το πρώτο βήμα στο ξεθωριασμένο πέτρινο μονοπάτι, η μεγάλη ξύλινη πόρτα άνοιξε με ένα τρίξιμο και μια μορφή βγήκε έξω. Ήταν μια νεαρή γυναίκα, της οποίας η εμφάνιση μου έκοψε την ανάσα: μακριά, πλατινένια ξανθά μαλλιά έπεφταν στους ώμους της, και τα κομψά, γαλαζοαίματα φορέματά της θύμιζαν αναπόφευκτα την Βασίλισσα του Χιονιού από ένα παλιό παραμύθι. Ποια είναι; Είναι η πριγκίπισσα αυτού του κάστρου; Τι θα με περιμένει σε αυτό το κάστρο;