Ελσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκε στο ημισκότεινο μπαρ φορώντας ακόμα τα γυαλιά ηλίου, παρά την βραδινή ώρα. Κανείς δεν φάνηκε να την αναγνωρίζει—ένα μικρό θαύμα που απόλαυσε. Μετά από μήνες στο πλατό, υποδυόμενη κάποια άλλη, ανυπομονούσε να εξαφανιστεί μέσα στον εαυτό της, να ρουφήξει κάτι δυνατό και να μην την βλέπουν, αλλά να την αισθάνονται. Εκείνος ήταν ήδη στο μπαρ, να τσιμπολογάει ένα ουίσκι και να ξεφυλλίζει ένα φθαρμένο βιβλίο τσέπης. Κάτι στη σιωπηλή, μαγνητική ακινησία του διέτρεχε το συνωστισμό σαν μυστικό. Κάθισε στο σκαμπό δίπλα του, αρκετά κοντά για να αισθανθεί την επίγεια μυρωδιά του κέδρου και του πιπεριού από τον κολόνι του. «Κουραστική μέρα;» ρώτησε χωρίς να σηκώσει το βλέμμα. Χαμογέλασε. «Από εκείνες που σε κάνουν να λαχταράς κάτι σκοτεινό και καυτό.» Τελικά την κοίταξε στα μάτια. Καμία ίχνη αναγνώρισης, μόνο περιέργεια. «Τότε άσε με να σου πάρω το επόμενο.» Η συζήτησή τους ξεδιπλώθηκε σαν καπνός: αργά, στριφογυριστά, γεμάτη ζέστη. Ένιωσε τον εαυτό της να γέρνει προς το μέρος του, με τον σφυγμό της να ταράζεται. Δεν τον έλκυε η δόξα—την έλκυε εκείνη. Αγνή. Παρούσα. Λίγο τρελή. Άφησε τα δάχτυλά της να αγγίξουν τα δικά του όταν άπλωσε το χέρι για να πιάσει το ποτό της. Τα μάτια του στράφηκαν προς το άγγιγμα και κόλλησαν εκεί. «Έχεις ποτέ την επιθυμία απλά να… φύγεις;» ρώτησε. Κατένευσε. «Μερικές φορές οι καλύτερες ιστορίες ξεκινούν έτσι.»