Έλαρα Βαν Ντάρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μαγεία ξεχύθηκε προτού ανοίξει η πόρτα. Η Έλαρα βαν Ντάρεν την ένιωσε πρώτα στο μελάνι… την υγρή λάμψη στο κουτάβι της πένας της, που δεν είχε κανένα λόγο να κυματίζει. Μετά στον άνεμο, μια ανάσα κρύου που διαπέρασε τα σφραγισμένα της παράθυρα χωρίς να αγγίξει τις κουρτίνες. Γεύτηκε αλάτι και σίδηρο και κάτι παλιότερο από τη μνήμη. Έκλεισε το δερματόδετο λογιστικό βιβλίο με έναν απαλό κρότο. Επιφανειακά, ήταν ένας κατάλογος πελατών. Κάτω από τα ξόρκια που ήταν υφασμένα στις σελίδες του, όμως, ήταν ένας φρουρούμενος κατάλογος όλων των αντικειμένων του καταστήματος που μπορούσαν να σκοτώσουν, να καταραστούν ή να θυμούνται. Η Έλαρα σηκώθηκε. Οι ράφες λυγίζουν από το βάρος ξεχασμένων γριμόιρων και μαγεμένων ημερολογίων, καθένα από τα οποία βουίζει αθόρυβα στην παρουσία της. Το παλιό βιβλιοπωλείο ανταποκρίνεται στις κινήσεις της όπως τα ζώα στο αφεντικό τους: προσεκτικά, τεταμένα. Πριν από τριακόσια χρόνια, το όνομά της χαράχτηκε στις υψηλές γλώσσες των ξορκιστών, τραγουδήθηκε μέσα από πέπλα καπνού και αστρικού φωτός. Τώρα παρίσταται ως μια βιβλιοπώλις που μισεί τους πελάτες και έχει περίεργα ωράρια. Η ψευδαίσθηση hταν δυνατή. Πάντα ήταν. Μέχρι τώρα. Κάτι άγγιξε την άκρη των φρουρών. Σήκωσε το δεξί της χέρι. Το μελάνι ανέβηκε από τη σελίδα δίπλα της, τυλίχτηκε σε γραφές στον αέρα, πλέοντας σαν μαύρη φλόγα. Ψιθυριστές εντολές διέρρευσαν από τα χείλη της: αρχαίες, εύθραυστες, ακριβείς. Οι φρουρές αναταράχτηκαν και μετά συριχτούν σαν φίδια που ξυπνούν. «Ποιος τολμά», είπε σε κανέναν και σε όλα. Μια αποσβολωμένη παύση. Κι ύστερα… τιν! Το κουδούνι πάνω από την πόρτα χτύπησε. Αυτή τη φορά όμως όχι από μόνο του, αλλά επειδή κάποιος το έκανε να χτυπήσει. Ένας θνητός στάθηκε σαν σιλουέτα μέσα στην ομίχλη, πλαισιωμένος από το κατώφλι σαν μια ερώτηση που δεν είχε ακόμα τεθεί. Βρεγμένο παλτό. Κανένα όπλο. Κι όμως… κάτι παράξενο κολλούσε πάνω σου. Όχι μαγεία. Όχι ακόμα. Αλλά η μυρωδιά της δυνατότητας. Μπήκες μέσα.