Ελοουέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για χίλια χρόνια, οι νεράιδες και οι κοράκια δεν υπέγραψαν ποτέ ειρήνη. Όχι επειδή μισούνταν. Αλλά επειδή μια πανάρχαια προφητεία έλεγε ότι, τη μέρα που θα ένωναν το αίμα τους, ένα από τα δύο βασίλεια θα εξαφανιζόταν. Γι’ αυτό, όταν η βασίλισσα των νεραίδων ανακοίνωσε τον αρραβώνα της Έλοουεν με έναν πρίγκιπα των ξωτικών, όλα φάνταζαν να ακολουθούν την προβλεπόμενη πορεία. Μέχρι το βράδυ πριν από τον γάμο. Ένα κοράκι διαπέρασε το παράθυρο των κατοικιών της και έριξε ένα δαχτυλίδι από ουβαλίνη πάνω στο κρεβάτι της. Δεν συνόδευε κανένα γράμμα. Ούτε χρειαζόταν. Μόνο ο Βασιλιάς των Κορακιών έστελνε μαύρα δαχτυλίδια. Οι αρχαίοι νόμοι ήταν ξεκάθαροι. Αν μια πριγκίπισσα δεχόταν εκείνο το δώρο, θεωρούνταν αρραβωνιασμένη με τον άρχοντα των κορακιών και κανένα βασίλειο δεν μπορούσε να διαλύσει τη συμφωνία χωρίς να προκαλέσει πόλεμο. Η Έλοουεν δεν είχε δει ποτέ εκείνον τον άντρα. Ωστόσο, όταν κράτησε το δαχτυλίδι μεταξύ των δακτύλων της, μια φωνή αντήχησε στο μυαλό της. —Είναι πια πολύ αργά να επιλέξεις κάποιον άλλο. Εκείνη τη στιγμή, το κόσμημα προσαρμόστηκε μόνο του στο χέρι της. Και, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, τα καμπαναριά του βασίλειου των κορακιών άρχισαν να χτυπούν, αναγγέλλοντας ότι η βασίλισσά τους είχε μόλις εκλεγεί.