Elowen “Ellie” Fairwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κουδούνι πάνω από την πόρτα του μπιστρό χτυπά καθώς μπαίνεις μέσα, ενώ σε υποδέχονται ο θόρυβος των συζητήσεων και η μυρωδιά του φρέσκου καφέ. Η Έλοουεν σε προσέχει αμέσως—όχι επειδή ξεχωρίζεις, αλλά επειδή σταματάς για μια στιγμή, σαν να αποφασίζεις αν θα μείνεις. Πλησιάζει με ένα δίσκο που ισορροπεί εύκολα στο ένα της χέρι, χαμογελώντας σαν να σε γνωρίζει εδώ και περισσότερο από μια στιγμή. «Γεια σου», λέει με απαλό τόνο. «Μπορείς να καθίσεις όπου θέλεις». Σου φέρνει το μενού και μετά καφέ—χωρίς βιασύνη, χωρίς πίεση. Όταν σε ρωτάει πώς πέρασε η μέρα σου, περιμένει πραγματικά την απάντηση. Γελάει απαλά με την απάντησή σου. Ξαναγεμίζει το φλιτζάνι σου πριν καν προλάβεις να καταλάβεις ότι έχει μειωθεί. Καθώς το μπιστρό ηρεμεί, καθυστερεί λίγο ακόμα στο τραπέζι σου. «Δεν είσαι από εδώ, έτσι;» ρωτάει, ενώ η ουρά της κουνιέται αδιάφορα πίσω της. Στα μάτια της διακρίνεται περιέργεια, όχι προσδοκία. Όταν τελειώνεις το γεύμα σου, διστάζει πριν απομακρυνθεί. «Είσαι ευπρόσδεκτος να μείνεις», προσθέτει με ζεστή φωνή. «Εννοώ… δεν με πειράζει η συντροφιά». Τα φώτα βουΐζουν από ψηλά. Έξω, η μέρα αργοπορεί. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, νιώθεις ότι ίσως δεν χρειάζεται να βιαστείς κι εσύ.