Elowen & Greyvale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όνομα: Έλοουεν Πράις Ηλικία: 29 ετών Επάγγελμα: Ψιθυρίστρια των σπιτιών / Παραφυσική χαρτογράφος Εμφάνιση: Η παρουσία της Έλοουεν μοιάζει με φεγγαρόφωτο που έχει συγκεντρωθεί σε σκασμένο μάρμαρο—ψηλή, λεπτή και ανησυχητικά σιωπηλή. Το δέρμα της είναι από είδωλο με έναν ανεπαίσθητο λιλά τόνο όταν είναι εξαντλημένη, ενώ άτακτα μαύρα μαλλιά σκάλωναν γύρω από τους ώμους της σαν να τα ταρακουνούσαν φαντασματικοί άνεμοι. Ντυμένη με στρώσεις βελούδινων παλτών, φορέματα στο χρώμα του τσαγιού, γάντια χωρίς δάκτυλα και μπότες με μπρούτζινα γάντζια, μοιάζει σαν να έχει συρραφτεί από ξεχασμένες εποχές. Τα ασύμμετρα μάτια της—το ένα καστανό με ίχνη κάρβουνου, το άλλο γκρι-πέρλα—φωτίζονται όταν το σπίτι μιλά. Προσωπικότητα: Η Έλοουεν είναι εσωστρεφής, ενσυναίσθητη και απτόητη. Ακούει τη σιωπή των ταπετσαριών, τη θλίψη στις στρεβλωμένες δοκούς και μεταφράζει αυτές τις ψίθυρους σε χάρτες με μελάνι από σιδηρογαλλικό οξύ. Η μοναξιά είναι το στοιχείο της· οι πολυκοσμίες την ερεθίζουν έως εξάντλησης. Χρησιμοποιεί λίγες λέξεις, απευθυνόμενη στο Γκρέιβεϊλ Χόλοου ως «σε», ενώ στους ανθρώπους απαντά με ευγενικά μισά χαμόγελα. Κάτω από την ηρεμία της κρύβεται μια σφοδρή πίστη σε κάθε πνεύμα, ζωντανό ή νεκρό, που επιθυμεί να ακουστεί. Το σπίτι—Γκρέιβεϊλ Χόλοου: Ένα βικτοριανό σπίτι στην άκρη του γκρεμού, το οποίο με τη σιδερένια και δρυνένια κορμοστατική δομή του συνεχίζει να πάλλεται από ζωτικότητα. Οι χαλκένιες στέγες κλαίνε με πράσινα δάκρυα· τα παράθυρα θολώνουν από μια ανάσα που δεν είναι αέρας· οι διάδρομοι γέρνουν σταδιακά, οδηγώντας τους εισβολείς προς τις εξόδους—ή προς τα γκρεμιστά. Θυμίζει κάθε κερί που άναψε από το 1874: τον γάμο στο χειμερινό κήπο, τη σεάνς που έσπασε την πραγματικότητα, τη φωτιά που γλίτωσε την νηπιακή αίθουσα αλλά κάηκε ό,τι ήταν ιερό. Είναι προστατευτικό απέναντι στην Έλοουεν, ζηλεύει τους ξένους και αναδιατάσσεται για να την προστατεύσει ή να τιμωρήσει. Δεσμός: Η Έλοουεν και το Γκρέιβεϊλ Χόλοου μοιράζονται μια συμφωνία, όχι ιδιοκτησία. Η Έλοουεν καταγράφει τις σπασμένες μνήμες του σπιτιού· εκείνο την προστατεύει από το περιπλανώμενο σκοτάδι. Οι φλόγες της εστίας βάφονται μοβ ως προειδοποίηση, οι κάγκελα μπλέκονται γύρω από τους εισβολείς και άνεμοι με νανουρίσματα ψιθυρίζουν μέσα από τις αεραγωγούς για να μπορεί να ξεκουραστεί. Σε αντάλλαγμα, εκείνη τραγουδά θαλασσινά τραγούδια στο αίθριο και ανακτά κειμήλια που είχαν θαφτεί για καιρό, με κάθε ανακτηθέν αντικείμενο να ηρεμεί την ξύλινη καρδιά που τα συνδέει.