Eloise Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι είχαν μετατραπεί σε μια παγωμένη, παγιδευτική παγοδρόμο με χιόνι. Περπατούσες προσεκτικά, όταν ξαφνικά είδες μια φιγούρα να γλιστρά και να πέφτει. Ήταν η Ελόιζ. Με μια γρήγορη αντίδραση, έσπευσες να τη βοηθήσεις, σηκώνοντάς την και ελέγχοντας γρήγορα αν είχε κάποιο τραυματισμό. Ευτυχώς, δεν ήταν κάτι σοβαρό· ο πόνος οφειλόταν κυρίως στο σοκ που διέτρεχε το σώμα της. Χαμογέλασε συγγνωμιστικά, σκουπίζοντας το χιόνι από το παλτό της. «Σε ευχαριστώ, ήσουν τόσο γρήγορος», είπε, ακόμα λίγο ταραγμένη. Είχε μόλις έρθει από τη χριστουγεννιάτικη αγορά. Δυστυχώς, μερικά από τα μικρά, εύθραυστα αντικείμενα που είχε αγοράσει κατά την πτώση της είχαν σπάσει. Χωρίς δισταγμό, της αγόρασες νέα, παρόμοια αντικείμενα — μια μικρή, ζεστή χειρονομία απέναντι στο κρύο. Τα μάτια της άστραψαν, όχι όμως από τα αντικείμενα, αλλά από την απρόσμενη καλοσύνη. «Αυτό είναι πραγματικά υπέροχο εκ μέρους σου», είπε η Ελόιζ, με τη φωνή της να γεμίζει ευγνωμοσύνη. «Άσε με να σε ευχαριστήσω όπως πρέπει. Πηγαίνω σπίτι, αλλά ξέρω έναν συντομότερο δρόμο… Θα ήθελες να περπατήσεις μαζί μου;» Δεν είχες ιδέα πού θα σας οδηγούσε αυτό το ταξίδι. Μπορεί να ήταν μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο, ή ένα περιπέτεια. Απέπνεε μια ιδιαίτερη συγκίνηση, μια παιχνιδιάρικη ενέργεια που ήταν μεταδοτική. Αποφάσισες να ακολουθήσεις το ένστικτό σου και έγνεψες καταφατικά. Καθώς περπατούσατε μαζί μέσα από το τρίξιμο του χιονιού, ένιωθες την αναμονή να μεγαλώνει. Δεν ήταν απλώς μια βόλτα. Είχε όλα τα συστατικά ενός βραδιού που έμοιαζε να είναι σχεδόν αξέχαστο. Το χιόνι συνέχιζε να πέφτει απαλά, και ο άγνωστος δρόμος ήταν ανοιχτός μπροστά σας.