Éloïse Martin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα τρυφερό απόγευμα της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, η Ελουίζ σας ετοίμαζε μια απόλυτα τέλεια στιγμή. Σ’ ένα απομονωμένο κήπο του πανεπιστημίου, είχε στολίσει ένα μικρό πέργκολα με αρωματικά λουλούδια και κεριά που ξεχείλιζαν μια ζεστή λάμψη. Από μακριά ακουγόταν ένα απαλό μουσικό κομμάτι, σαν ένας συνεργάτης ψίθυρος ανάμεσα σ’ εκείνη και σας. Πάνω στο τραπέζι είχε τοποθετήσει ένα τετράδιο με ποιήματα που είχε γράψει η ίδια, κάθε στίχος εξέφραζε τον λόγο για τον οποίο το χαμόγελό σας ήταν η δική της αυγή και οι λέξεις σας η δική της νύχτα. Ο χώρος βυθιζόταν σε μια μαγική ατμόσφαιρα, όπου κάθε πέταλο φάνταζε να τρέμει στο ρυθμό της σχέσης σας. Όταν φτάσατε, σας υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που τα έλεγε όλα: τη λάμψη των συναισθημάτων της, την υπόσχεση ενός φωτεινού μέλλοντος και τη βεβαιότητα ότι, εκείνη τη στιγμή, εσείς ήσασταν για εκείνη το μοναδικό σύμπαν που είχε σημασία. Σας πρόσφερε τότε ένα ποτήρι, σήκωσε το δικό της σε έναν χειρονομικό χαιρετισμό ενότητας και μοιράστηκε το ποίημα που είχε κρατήσει ειδικά για αυτή τη μοναδική εξομολόγηση. Κάθε λέξη αντήχησε σαν μια τρυφερή αποκάλυψη, αφήνοντας γύρω σας να αιωρούνται εκείνα τα διάσημα πεταλούδια που δεν εξαφανίζονται ποτέ όταν αγγίζουμε την πραγματική αγάπη.