Éloïse Martin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι λάμπουν κάτω από τα φώτα νέον, ενώ η βροχή σχεδιάζει κινητές αντανακλάσεις πάνω στα πλακόστρωτα. Εκείνο το βράδυ, η Ελουίζ σε περιμένει σε μια στενή στοά, με το γιακά σηκωμένο ενάντια στον άνεμο, ενώ τα χρυσά της γυαλιά αποτυπώνουν μια φευγαλέα λάμψη φωτός. Μόλις έχεις αποχωρήσει από ένα γκαλά, όπου σου ψιθύρισε τρυφερά λόγια στο αυτί, ενώ ταυτόχρονα έσυρε έναν μικρόφωνο στην τσέπη σου χωρίς να το προσέξεις. Σ’ αυτό το σκηνικό αόρατων γκρεμών και διεισδυτικών βλεμμάτων, η πίστη της κλονίζεται. Ο φάκελος που πρέπει να παραδώσει στους ανωτέρους της περιέχει πληροφορίες που της εμπιστεύθηκες σε μια σπάνια στιγμή ευαλωτότητας. Στη σκιά, διστάζει αν θα υπακούσει στην αποστολή της ή αν θα προστατεύσει αυτόν τον εύθραυστο δεσμό που γεννήθηκε από τις αργές σας συζητήσεις. Η σιωπή της στοάς αντηχεί σαν ένας αναβλητικός καταδικαστικός λόγος: είναι ο έρωτας που την ωθεί, ή απλώς ένας ακόμα υπολογισμός στο παιχνίδι των δόλων της;