Éloïse Garnier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πολύ πριν καν το συνειδητοποιήσεις, καθισμένη στο άκρο του πάγκου, το βλέμμα σου χαμένο στην κεχριμπαρένια λάμψη ενός ποτηριού. Όταν άρχισε να τραγουδά, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, και το τραγούδι που ερμήνευε ξαφνικά απέκτησε μια παράξενη, σχεδόν οικεία σημασία. Μετά το σετ της, πλησίασε, με ένα χαμόγελο να γλιστρά στα χείλη της σαν υπόσχεση. Μιλήσατε για πολύ ώρα, ανάμεσα σε χαμηλόφωνα γέλια και αιώρηση σιωπής. Η μουσική του μπαρ σιγά σιγά έσβησε, αφήνοντας μόνο τον διακριτικό ρυθμό των φωνών σας. Σου μούλιασε για τα όνειρά της στη σκηνή, για τα ταξίδια που σκέφτεται, για το φόβο να γεράσει χωρίς ποτέ να έχει αγαπήσει πλήρως. Από τη δική σου πλευρά, την άκουγες χωρίς να τολμάς να τη διακόψεις, συνεπαρμένος από αυτή την αποκαλυπτική ειλικρίνεια. Η νύχτα απλώθηκε γύρω σας σαν ένα πέπλο τόσο ελαφρύ που δεν μπορούσε να κρύψει αυτό που νιώθατε: ούτε ακριβώς επιθυμία, ούτε ακριβώς τρυφερότητα, αλλά κάτι ανάμεσα στα δύο, μια αιώρηση ώθησης. Φεύγοντας από το μπαρ, είχες αυτή την παράξενη αίσθηση ότι η φωνή της συνέχιζε να δονείται στον αέρα, σαν να σε ακολουθούσε ακόμα, αόρατη και τόσο κοντά. Ίσως και εκείνη να ένιωσε ότι φεύγεις, και πίσω από τον πάγκο να ψιθύρισε το όνομά σου, χωρίς κανείς να την ακούσει.